Баба секој ден му ги пеглала работните панталони на сопругот иако тој бил земјоделец и ретко кој имал прилика да го види.
Иако дедо ми беше земјоделец, баба ми секој ден му ја пеглаше работната облека. Таа ќе го направи својот домашен раствор во стаклено шише кое имаше метално капаче.
Ќе ги испрскаше панталоните на дедо ѝ, ќе ги ширеше на стол неколку минути за малку да се исушат, а потоа ќе ги испегла. Го гледав како дете и мислев дека секоја старица го прави тоа. Но, како што минуваа годините, сфатив дека тоа не е баш така“, изјави др. Бо Брок, сопственик на ветеринарна клиника и автор на „Преполни во средината на никаде“ – хумористична приказна за рурална заедница во рурален Тексас.
Кога имал 13 години, се запрашал зошто баба тоа го прави секој ден, сепак, тие се само работни панталони. Не му беше јасно зошто толку труд и време за нешто што наскоро ќе биде валкано. Повеќето денови никој не го видел освен неговата баба и можеби неколку земјоделци.
Се чудел и зошто баба му не му ја средува секој ден облеката, туку само на дедо му. Не можел да издржи, па еден ден отишол кај баба му и ја замолил да му објасни.
Нејзиниот одговор беше толку сладок што засекогаш остана врежан во неговото сеќавање.
„Тој е најубавиот човек што Бог го создал. Тој е мојот најдобар пријател и љубовта на мојот живот“.
Таа сакаше секогаш да изгледа убаво и уредно бидејќи „никогаш не знаеш на кого може да налеташ“.
После тоа, Бо Брок малку појасно го погледнал својот дедо и размислувал за зборовите на баба му. Тој навистина не ѝ изгледаше најубав на светот. Тој беше низок слаб човек со релативно голем грб во споредба со ширината на неговите раменици. Косата му се истенчуваше, а лажните заби не изгледаа добро кога ќе се насмевнеше.
Носеше преголеми наочари за неговото лице, но единственото нешто што му беше важно беше тоа што преку нив можеше јасно да гледа се што го интересира.
Малиот Бо Брок се запрашал: „ Како некој може да го смета овој човек за најубавиот Бог што некогаш го создал?“ , пренесува Reader’s Digest.
Повторно немал мир, па отишол кај баба му и и рекол дека внимателно го проучувал дедо му и дека не мисли дека е најзгодниот на светот.
Баба почна толку силно да се смее што за момент изгледаше како мало девојче. Тогаш таа му рече:
„Тие брчки околу очите не беа секогаш тука, а се сеќавам кога имаше вистински заби. Ги има најубавите сини очи што сум ги видела. Тие се сосема иста боја како небото непосредно пред зајдисонце. Целото лице му светнува кога се смее, а гласот му е толку мирен и исполнет што сите во деветте области сакаат да го слушнат како зборува.
Сакам да се чувствува убаво. Секојдневно му ја поправам облеката бидејќи тој ме правеше да се чувствувам убаво сите овие години. Тој е човек достоен за почит“.
Тие зборови често му се враќале во умот подоцна. Ги гледал баба му и дедо му како растат заедно, а на 30 години конечно сфатил што му кажува баба му.
Кога сакаме некого длабоко и искрено, таа личност е едноставно најубавата личност на светот. Тоа се вика вистинска љубов.