Ако сте родени и израснати во МАКЕДОНИЈА, нема шанси да не знаете за старата добра мудрост дека нечие наследство никогаш не се продава.
Иако многумина од нас немаат логично објаснување зошто е тоа така, па дозволуваме нашите шуми, полиња и пасишта да се расипат затоа што „мора“, други едноставно се плашат од лоша карма и можноста нешто лошо да им се случи доколку одлучат да продаваат.
Секако, има и такви кои се решени да живеат „овде и сега“, па заради децата, семејството и порелаксиран живот се решаваат на споменатиот чекор, но често се осудувани од околината, па дури и од најблиските. Честопати осудите одат до степен да бидат окарактеризирани како оние кои ги предале своите постари, плукале по пророштвото, се коцкале и фрлале… Се уште се поставува прашањето, што е тоа што толку многу не окупира, плаши и разделува кога се спомнуваат дедовци?
На прашањето дали ќе го продадат своето наследство и под кои услови, нашите сограѓани ни одговорија:
Милена (56) : Не разбирам како може некој да го продаде кога има толку многу спомени на тоа место.
Можеби некој разбира, па да ми објасни. Никогаш не би ја продала земјата што ја наследив.
Марина (26) : Не се живее од спомени. Разбирам дали тоа е направено за некаква инвестиција, како на пример, кај децата, себе си, да купиш подобар (поголем имот), да го украсиш внатрешното или надворешното или и двете… Ако некој го коцка само за да ужива, или да оди во море , не дај боже да го врати кредитот, а за жал ги има се повеќе, во тој случај не ми е јасно.
Владимир (35): Не ги разбирам луѓето кои продаваат како криминал. Тие се држат до парче земја што им носи повеќе штета отколку добро. Тие врзуваат крај со крај само затоа што земјиштето не се продава. Нивните животи поминуваат и тогаш товарот и своите верувања им го препуштаат на своите деца.
Александра (50) : Тоа го разбирам и оправдувам кога се работи за живот и смрт или кога се работи за голема и паметна инвестиција која на крајот ќе донесе уште повеќе пари. Во сите други ситуации, тоа е една од најлошите одлуки што може да се донесе.
Марко (40): Јас сум против продажбата бидејќи како што вели индиската поговорка – земјата не ја наследуваме од нашите предци, ја позајмуваме од нашите внуци.
Анѓелка (46) : Земјиште никогаш не се продава. Да бев гладен и жеден немаше да продавам, тоа е голема навреда. Да плукаме така по тие што не воспитале… Голема несреќа е кога ќе го продадеш дедо ти…
Андреј (19): Во главата чувам спомени. Ми го продадоа делот, а ни оставија мало парче земја да направиме викендица ако сакаме. Фала му на Бога, со тие пари купивме гарсоњера, го средивме станот и купивме автомобил. Ништо не фрливме, никого не навредивме… Истиот совет ќе им го дадам на моите деца утре.
Што мислите вие ПИШЕТЕ НИ ВО КОМЕНТАР!