Таму тревата е позелена. Така кажуваш. Но, која е прават вистина? Во медиумите се појави исповед на една наша гастарбајтер
„Поуморен сум, кога и да дојдам во татковината се чувствувам како банкомат, сите ми бараат нешто, толку отворени дланки, погледи и молби. Како да растат на нашите гранки. Ми се гади од роднини кои не ги познавав, членови на семејството кои наеднаш ми се важни.Сите сакаат да ме поздрават, да ме гушнат и да гребат барем за германски слатки.Како да нема слатки тука кај нас.
Старото БМВ кое го купив на старо и го чував во гаража од минатото лето и посетата на татковината, затоа што одам на работа, таму во Германија, само со воз, а на пазар со велосипед, добро го полирав. Купив нови бандажи и навлаки за седишта, па го ‘пукнав’, па изгледа како нов.
Сопругата и децата купиле на распродажба еден куп маици, здолништа, панталони и уште некои ситници, па на убедување на нивната ќерка ги фрлиле најлонските кеси, а купените предмети уредно ги препакувале во некои украсни и намалиле цените, за да не се гледа колку плативме сите. Ја зедовме целата заштеда за годината, сопругата малку влезе во минус на нејзината кредитна картичка, па пред две недели дојдовме овде на денот на таткото, да се одмориме, а потоа да се вратиме со празни џебови“.
„Секој месец испраќаме пари , затоа што повеќе од половина од нашите роднини се невработени, а малкумина што работат или земаат пензија, како да не добиваат ништо. Тие не гледаат како некои волшебници, а јас не смеам. Не им ја расипам таа слика. Се обидував да кажам колку напорно работам, но моите изгледаат глуви, никогаш не слушаат. Мислат дека во туѓа земја од небо ми паѓаат печени кокошки. „Не чепкам никому за носот, но малку ми е смачено од се, од тоа што станав банкомат од кој се вадат пари“, рече човекот, кој сакаше да остане анонимен.
Спомна и како некои негови сонародници, кои исто така работат во странство, земаат мали заеми пред да заминат на годишно патување до дома за да бидат онакви какви што очекува „селото“ и да ги задоволат ненаситните апетити на нивни најблиски и пошироки роднини Годишно дијаспората испраќа околу 1,75 милијарди евра, што е 30 отсто од БДП на земјата.
„Не сакаат само кога им даваме пари, а инаку им сме сељаци, ни се смеат зад грб. Ниту еднаш не сум слушнал како кога ќе влеземе во кафуле велат: „Ууу, ете ја дијаспората. погледнете им ја опремата!’ како се облекуваме. Некогаш стануваат и заминуваат, а понекогаш остануваат и гласно го коментираат нашиот акцент кога ќе вметнеме некој странски збор“, се жали овај човек, кој по последната лоша епизода за време на неговиот „одмор во татковината“, реши да не доаѓа некое време.
Извор/Ал Џезира