Македонската православна црква го слави празникот Свети Димитриј. Митровден, како што го нарекуваат Македонците, е петти по ред на најголемите македонски празнувања, а овој ден се смета и за неофицијален почеток на зимата.
Свети Димитриј е заштитник на Солун, а Русите го сметаат за заштитник на Сибир. Таткото на Димитрија бил солунски војвода, а титулата војвода ја наследил по смртта на татко му.
Според преданието, свети Димитрија целото свое богатство го поделил на сиромашните. Неговите мошти се во Солун, каде што е роден. Преданието исто така вели дека откако бил погребан, од неговото тело течело миро, кое ги лекувало болните.
Според времето на Митровден, се веруваше дека ќе биде следното лето. Митровден се слави и како беќарски празник и овчар, бидејќи на овој ден се плаќале Бечарите – чувари на стоката.
Во пресрет на Митровдан и Ѓурѓевдан, секој треба да биде дома, бидејќи кој во тоа време не е дома, цела година ќе преноќи во туѓи куќи.
Постои и верување дека во пресрет на Митровден мора да се завршат сите поголеми работи, особено крупните работи на терен и други работи што се прават надвор.
Се смета дека времето после Митровден е измамнички, односно дека зимата може да изненади во секој момент, па се засили мислењето дека е лоша среќа ако се остави нешто по големиот празник.
Зимата ќе биде блага, со неколку екстремно студени денови. Доколку падне снег на Митровден, се верува дека ќе трае до април.
И во Македонија постои верување дека малите деца не треба да се караат на Митровден, колку и да се погрешни или груби, затоа што демек цела година ќе бидат непослушни.