Ја вознемири јавноста случајот со шестчленото семејство Ќириќ, кое станарот го избрка преку ноќ од станот затоа што на соседите им пречеше вревата на децата.
Јавноста беше згрозена, шокирана, истрауматизирана и трогната, а на социјалните мрежи ги следевме коментарите на вечно емпатичните Срби кои не можат да разберат што се случило. Кога велам емпатичен, мислам на „емпатија“ која е убаво завиткана во емотивни молитви и ставови за да го истепаат станоиздавачот, да му разјаснат и објаснат…
И покрај тоа што човечкото лицемерие го тера мојот стомак да се превртува и дијафрагмата да ми отскокнува како трамболина, морам да признаам дека не се изненадив ниту еден момент. Многу добро ги познавам тие соседи. Угледни соседи, добро воспитани соседи.
Наталитетот би го кренале до небо, но ако не им е во дворот, простете ја зградата. И ќе живееја во град, ама да е како на село, да ги разбуди птица што пее… Пу, пу, пу, децата се добро кога се на излог или на новогодишна. реклама и добро им е кога ги дискутираме на социјалните мрежи…
Често се заборава дека тие деца сè уште скокаат, бебињата плачат, мачињата мјаукаат и кучињата лаат, а сите излегоа од изданието „несакани во згради“. Заборавете дека тоа е нивниот начин на комуникација, но кога кучето лае, лае затоа што нешто му треба, затоа што чувствува опасност или предупредува. Луѓето „лаат“ од завист и гнев. Истите тие што сега се крстени и огорчени се тие што само во еден случај ставаат памучна вата во ушите. Тогаш кога соседот ќе претепа невина жена или дете…
Кога пред 12 години со сопругот отворивме легална сместувачка единица во зграда во Врачар, имав чест и задоволство уште првиот ден да се запознаам со воспитувањето на соседите од Врачар.
„Ќе ти го затвориме тој бордел за една година“, рече една добро облечена госпоѓа додека јас и мојот сопруг ги внесувавме креветите. Сите наши обиди да објасниме дека кај нас ќе се почитува куќниот ред повеќе отколку во кој било друг стан паднаа во вода истиот ден, а изјавата на соседот ќе ни остане во мислите како „топло добредојде“ во однос на она што се случи потоа.
Да биде уште побизарно, единствената личност која не поддржуваше и немаше проблем со нас беше жена чиј стан беше до нашиот, кој го изнајмувавме. „Оној“ во станот долу се пожали на патиките на студентката за размена. Го разбудил едно утро во бес, посочувајќи му дека патиките му „гребат“. Не е важно што неговиот син чкрипи на виолина, тропа по три часа на ден и никогаш не научи правилно да го држи лакот. Виолина е благородна, семејство што се обидува да заработи пари во центарот на Белград не е благородно.
Кога Богдан Тирнаниќ во една од неговите песни пишува дека во градот не може да се има и дете и пари, дека има дете на село, а пари се прават во градот, можеме да ги обвиниме како „благородни“. Секогаш ќе кимнува со главата, на четиво кое е оценето како добро дури и како што доаѓа од перото на Дорчолац. Попатно, тие ќе ви покажуваат со прст и ќе ви се закануваат на најлош можен начин, зборувајќи со вас како да зборувате низ ограда. Истите тие што им ставаат памучна вата во уши кога мажот ги тепа жената и детето.
Неколку дена по случајот „Ќирковиќ“ имавме случај кога маж брутално претепа петгодишно дете бидејќи не ги подигна играчките. Детето заврши во болница, а сигурна сум дека кутриот детски плач ја проби звучната бариера и стигна до друга зграда. Мажот ја тепал сопругата со месеци, години… Соседите знаеле. Тие велат дека нивната сопруга ги молела да не пијавици, па тие не го направиле. Тие се исплашиле и се засолниле, а можеби им ставиле и памучна волна во ушите.
Единствениот звук што очигледно може да се толерира, плачот на претепано дете… Липањето на претепаните жени… Но, ако чкрипат патиките, а кучињата лаат, пријавете ги.
Нивните липања ми ја растргнуваат душата, ги слушам. Обидете се сами да го слушнете, само прво извадете ја памучната волна од вашите уши.