Брачниот пар Ивка (87) и Момчило Лацковиќ (91) од Клењ во Мачва, судбината ги споила во 1953 година. И по седумдесет години заеднички живот, тие се уште се сакаат и почитуваат, уживајќи во староста и секој момент со наследниците, ќерката, синот, внуката и правнуката.
– Кога имав 17 години бев девојка која мораше да се мажи, па многу момчиња од моето село Варна во Почерина ме бараа, а некои дури дојдоа да ме молат. Дојдов во Клење да ја однесам облеката на баба ми кај роднина и кога требаше да се вратам дома со брат ми, на моторот му пукна гумата кога отиде да ме земе од Прњавор, а јас останав на гости. Дојде мајката на Момчило и ме праша дали ќе и бидам снаа, јас се согласив повеќе на шега и после една недела тргнав кај него. Ниту еден ден не бевме во никаква врска, како што тоа го прават младите денес – се сеќава баба Ивка.
А Момчило потврдува слушајќи ги спомените на Ивка и додава дека се оженил непланирано, но среќно, додека бил војник на одмор. Кога имал само 21 година, Ивка како девојка од друго село им ги збунила умовите на многу момчиња со својата убавина.
– Мајка и татко нè имаа дванаесет, а јас сум осмо дете. Ми ги покажа истрошените раце и посакувајќи некој да ја замени и да и помогне во тешките домашни работи, ми рече дека треба да се омажам. Се пошегував и мислејќи на Ивка и реков дека најдов жена , убава како кукла. Тогаш мајка ми се облече, зеде тегла мед и отиде да ја пречека. Кога се врати ми рече „добро дете е, да не ја донесеш“. Ивка ми кажа се и како и кажала на мајка ми дека и се допаѓам, а по пет-шест дена ја донесов дома – изјави Момчило.
Секој ден од нивниот заеднички живот се голема поддршка еден на друг. Сепак, љубовта го победи тешкиот и скромен живот во многудетно семејство со родителите на Момчило, четворицата браќа и нивните сопруги. Не им било полесно ниту кога биле одвоени од семејството. Тие станаа познати по својата продавница за плетење и неуморно работеа за да изградат сопствен дом, да ги образуваат своите деца и да ги однесат на пат.
– Работевме ноќ и ден за да се собереме, немавме време ни да се расправаме. Кога се венчавме, му реков на Момчило дека ќе го почитувам него и неговото семејство и ако отидам на врата, тој никогаш повеќе нема да ме види. Сепак, тоа не се случи, па еве чекаме да остареме заедно. Тој ме почитуваше, а јас го почитував него, се трудев никогаш да не го навредам. Можеше да направи малку врева, но јас излегувам надвор и кога ќе се вратам тој веќе се олади. Понекогаш треба да трпиш малку нешто – вели Ивка.
Нивната љубов не згаснала и по седум децении, а меѓусебно почитување и внимание несебично го делат. Ивка последниве две години користи штаки за движење, па Момчило, бидејќи здравјето му е добро, и помага и често се грижи за домашните работи.