Дваесет и тригодишната Валентина Марушиќ од Бања Лука е млада девојка која ги руши табуата и ги проширува хоризонтите.
Во раните дваесетти години одлучила да работи како професионален возач и со секое возење, секој километар докажува дека кабината не е само за мажи и дека ова веќе не е само машка вокација.
Бидејќи до апликацијата за Ц категорија може да се пристапи од 21 година, Валентина две години е возач на шлепер.
– Откако ја поминав Ц категорија, добив дозвола за возење шлепер и сега сум на таа позиција. Моментално возам во двојна екипа, а за околу еден месец ќе се префрлиме на два камиони – изјавила оваа млада девојка.
Нејзината самосвест и одговорен пристап кон работата може да ги мотивира другите жени, но и целиот систем да ги прифати жените подеднакво како и машките колеги. Никогаш немала никакви непријатни ситуации, освен дефект на камион, но свесна е дека жените се како понежниот пол, мамка за разни коментари или обиди за грабеж во споредба со машките колеги.
– До сега никогаш не сум имала непријатна ситуација. Ниту во однос на колегијалноста на патот, ниту во фирмите каде што вршиме утовар и истовар. Ми се случи да имам проблем со камионот, се случува некаков дефект, но тоа е веќе во природата на работата. Со тек на време се навикнуваш и ако има некој проблем што знам да го решам го решавам, а ако не чекам некој што знае. Услугите и услугите за влечење се нашата последна опција.
Фактот дека работата е во машки колектив, жените се однесуваат така и се трудат да им ја олеснат работата што е можно повеќе. Иако нивните напори понекогаш се на највисоко ниво, системот не ги препознава како рамноправни, па тие продолжуваат да страдаат.
Оригиналниот сјај на теренскиот работник и патувањето низ Европа неколку месеци, паѓа во вода кога ќе сфатите колку страда приватниот живот. Да се биде на пат една или две недели, а потоа да се вратиш дома за викенд не е многу одмор. Но, Валентина сето тоа го гледа на позитивната страна и е свесна за фактот дека тоа не е вечно.
– Понекогаш сум на пат по еден месец и доаѓам дома за викенд. Во тие два дена повеќе се изморувам отколку што одмарам. Додека да ги завршам обврските што ме чекаат, тоа не е одмор. Немам време ниту за кафе, ниту за ручек со моите пријатели, иако тие знаат и разбираат дека тоа го правам за повисоки цели и еден ден сакам да се сместам во Босна и Херцеговина.
Храбрата Валентина се позиционираше во овој бизнис исто како маж, а тоа и ги отвора сите врати и и ја обезбедува почитта што ја заслужува. Самата работа е многу тешка, ако и се додадат лоши услови станува неподнослива. Но, Валентина нема такво искуство, оди со крената глава, со чест и достоинство, рамноправно со колегите.