Уснија Реџепова имаше ангелски глас и посебна убавина и енергија со која пленеше каде и да се појавеше, но животот не се грижеше за неа.
Кралица на музиката Уснија Реџепова остави неизбришлива трага во музиката со својот автентичен глас. Ниту една денешна прослава не може да помине без еден од нејзините вечни хитови, а пејачката ги освои сите со својата препознатлива широка насмевка. Иако мажите и се додворуваа насекаде, таа сакаше само еден. Таа беше хуманитарец со големо срце , но судбината и донесе бројни несреќи.
Уснија не напушти на 1 октомври 2015 година по долга и тешка битка со маѓепсаната болест. Нејзините последни денови беа сурово тешки. Страдаше, болките беа неподносливи, но сепак се трудеше да биде позитивна до последниот ден.
Не ме пуштај да одам, остани со мене. Јас умирам! Завршив! Се борам колку што можам, сакам да оздравам. Секој ден се борам со болка и тешко дишам. Мојата состојба многу се влоши. Лежам во кревет, едвај седам. Се обидов да станам да одам, но не можам да ги поддржам нозете. Многу ослабев, како да не сум јас, луѓето не ме ни препознаваат. Пијам само вода, немам сила ни да јадам – изјави тогаш пејачката.
Публиката ги обожаваше нејзините песни од почеток до крај, колегите ја почитуваа, а таа цел живот го помина во брак со човекот што бескрајно го сакаше. Секогаш мирна, љубезна, насмеана и внимателна кон сите околу неа , таа беше еден од најдобрите примери дека животот ги сака оние што го сакаат.
Дипломирала арапски студии на Филолошкиот факултет во Белград. Таа 25 години ја играше Коштана во Народниот театар во Белград под режисерската палка на Раша Плаовиќ . Таа се појави во улога на пејачка во филмот Дервиш и смрт од 1974 година. Таа е примател на национална пензија на Република Србија од 29 декември 2011 година.
– Мајка ми Сабрија беше Турчинка, а татко ми Јашар Ром, Џамбас. Татко ми не можеше да има деца со првата жена, па се ожени со мајка ми, вдовица која веќе имаше син и ќерка. Не роди уште четири и куќата беше полна со малечки. Живеевме во сиромаштија, во тешки услови, се боревме да преживееме , но сепак тоа беше најубавиот период во мојот живот – се присети.
За разлика од оние кои растат во просперитет, децата од скромните почетоци на животот едноставно немаат друг избор освен да се движат кон светлината.
– Во Скопје немаше многу можности за забава, па затоа учествував речиси на сите секции во училиштето. Имав девет неразделни пријатели со кои ги организирав сите забави во гимназијата, подготвував претстави и покажував наклонетост кон корзото.
Додуша, Јашар и Сабрија можеа да ме следат кога шетам низ градот , но само кога ги замолив да останат до девет навечер. Мислеа дека средношколка во тоа време нема што да бара на улица – рече Уснија.
– Друштвото ме пријави за натпреварот на млади пејачи на прославата на сто илјадитиот претплатник на Радио Скопје. За прв пат пред публика го отпеав големиот хит на Радмила Караклајиќ „Одиме со пресврт“. Сакав да танцувам, па танцував и пеев на сцената.
Публиката беше на нозе чекајќи го крајот на песната и тогаш ја добив втората награда. Сцената ја чувствував како простор во кој владеам и останав на неа до денес – зборуваше тогаш таа, а тоа го пренесе „Стори“.
Уснија на таа борба, како и на сè подоцна, пристапи како нешто сосема нормално, без големи амбиции, бркајќи слава, слава и богатство.
– Моите родители никогаш не ја прифатија идејата да бидам пејачка. Мислеа дека сум толку достапен за сите и дека тоа е маргинална професија. Луѓето од Радио Скопје доаѓаа кај мене да го убедат Јашар за моите настапи, а тој едноставно ги одбиваше велејќи ја реченицата: Ќерка ми ќе заврши факултет и ќе стане пристојна жена.
Сакала да ја исполни желбата на нејзиниот татко и да го заврши факултетот.
– Штом дипломирав, почнав да настапувам заедно со оркестар од Струмица за да заработам за моите студии во Белград . Да ја исполнам желбата на татко ми и конечно да го видам тој прекрасен град. Ја пропатував цела Југославија и ја испраќав целата моја заработка кај моите родители за да заштедат за моите студии.
Првата турнеја во Австралија носи посебни спомени.
Со Васка Илијева и Анѓелка Говедаревиќ добив понуда од белградската естрада да одам во Австралија, на турнеја. По 26 часа летање, јас и Анѓелка се најдовме во хотелска соба во Сиднеј и двајцата почнавме да плачеме затоа што сфативме дека сме многу далеку од дома. Ме обзеде студ додека не слушнав како некој завива под прозорецот: Мујо јава коњ на месечината. Дотрчавме до прозорецот и почнавме да се смееме: еден наш иселеник претера со виното од слива што му го дадовме на аеродромот, па го обзеде носталгија…
Ја советувале да смисли псевдоним за да настапува под.
– Тогаш излезе мојот прв сингл со четири песни, а бидејќи Есма Реџепова беше многу популарна, ми предложија да смислам псевдоним. Првата плоча ја објавив како Уснија Јашаров , што не е измислено име бидејќи татко ми се викаше Јашар“, рече таа и објасни дека подоцна го вратила презимето бидејќи немало смисла да ги збунува луѓето.
Велат дека бокалот што оди на вода неизбежно се кине, но и покрај тоа што на многу млада возраст станала предмет на обожавање и машки сон, Уснија животот го поминала со еден маж.
– Навреме го запознав човекот на мојот живот. Шеле е хармоникаш кој ме направи емотивно смирен. На турнејата во Германија го возевме истиот автомобил и тогаш се запознавме. Бев привлечен од неговата енергија и трудољубивост додека влечеше кабли, преговараше со организаторите и успеваше да свири два концерта дневно. Во сите овие години брак никогаш не направи ниту една љубоморна сцена – Усна зборуваше за нејзината најголема љубов во животот и додаде:
– Многумина ми се додворуваа, но Селе знаеше дека сум негова. Некогаш му приоѓаше на додворувачот и на шармантен начин му кажуваше дека сум зафатен, а друг пат само се насмевнуваше и ми кажуваше дека треба да одиме на проба. Заедно создадовме прекрасен дом, но не можевме да имаме деца. Едноставно не функционираше. Одамна емотивно го обработив тој факт и продолжив да уживам во животот. Во семејството на моето и на Шелет има многу деца на кои им ја посветуваме сета наша љубов и внимание – изјави Уснија.
На 65-годишна возраст, нејзиниот живот почна да се менува. Поради проблеми со срцето на 20 септември 2012 година итно била примена во Ургентниот центар во Белград. По деталните лекарски прегледи било утврдено дека мора да оди на операција и набрзо и биле вградени два стента. Тоа беше, подоцна ќе испадне, почетокот на нејзиниот крај.
На нејзината тешка здравствена состојба и претходела тешка загуба од која никогаш не се опоравила. Во 2005 година, нејзиниот сопруг ненадејно починал.
На почетокот изгледаше дека помагаат конвенционалните терапии, цитостатиците и зрачењето дадоа резултати. Усна рече дека се чувствува подобро, се надева дека повторно ќе застане на сцената и ќе запее. Но, набрзо таа повторно падна во кревет. Додека била во Скопје и помогнале брат и снаа. Само чекавме малку да се подобри времето за да го издржи патувањето до Белград и да оди на нова терапија. Кога пристигна во пролетта, прогнозите не беа воопшто оптимистички, пишува Пулс.
На 13.08.2015 година била примена на интензивна нега. Лековите не помогнаа и едвај дише без боца со кислород. Исто така, таа спиела подолго и подолго, така што во последните денови од септември паднала во несвесна состојба.
Кога осамна 1 октомври, изненадувачки сончево за таква мрачна есен, Уснија можеби се опорави. Можеби, по три години маки и болки без Шелет, без здравје, без музика и без себе, конечно и се врати мирот што толку внимателно и доследно го градеше во текот на животот. Таа беше погребана на не помалку сончевиот 4 октомври на гробиштата Бутел во Скопје.
На последното збогување на Усна ги немаше нејзините колеги од Македонија, немаше проштални обраќања, ниту еден последен поздрав. На последното , скромно и тивко збогување дојдоа само нејзиниот најблизок брат Решко, снаата Емир, роднините од Скопје, пејачите Есма Реџепова, Васко Јанковс …
Од функционерите, Неџад Мустафа, министер без ресор во Владата на Македонија. од редовите на Ромите, дојде на погребот.забави .
Откако се прости од своите роднини, пријатели и пријатели од детството, во близина на ковчегот пред капелата, каде спонтано избувна аплауз пред поаѓањето на поворката, Уснија беше погребана во муслиманскиот дел на гробиштата Бутел во Скопје, на парцелата. каде почиваат нејзините најблиски роднини. Тоа беше нејзината последна желба.
