Исповедта на жената која ја добила пораката од Острог изобилува со емотивни детали.
Една жена доживеала вистинско чудо и, како што вели, ја почувствувала благодатта на Свети Василиј Острошки .
– Сонував за годишниот одмор, чекав, се радував на него, но и се грижев дали ќе можам да се одморам.
Зад мене остана една напорна година, а се можеше да се реши со патување до морето, а патем посета на манастирот кај Острог, каде што планирав да се поклонам на моштите на Свети Василиј Острошки. Од денот кога дознав за Светиот, слава и милост нему, барав помош од него, му се молев, мирен бев кога и да го викам неговото име. Каква неволја и да ме чекаше, чувствував дека секој исход е како што треба – ја започнува својата исповед.
– Иако, како што вели народот, не се планира да се оди во манастирот кај Острог, имам планирано еден ден да одам на одмор и да барам благослов од Свети Василиј Острошки, слава и милост да му. Луѓето велат, дури и моите најблиски, дека не дозволува грешен и лажен покајник да се приближи до неговите мошти. Таквите луѓе паѓаат во несвест, во некој вид транс, се тресат, плачат, а монасите ги вадат во воздух, се молат за нив и ги полеваат со света вода. Само вистинските покајници можат да се молат и да ги бакнуваат неговите мошти. Отидов неколку пати, се качив до горниот манастир пеш и не се чувствував уморен ниту еден момент. Ништо освен упорност и благосостојба. И овој пат сакав да го почувствувам истото, бидејќи животот што ни се наметнува ни ги одзема тие две најважни чувства – дека можеме да ги издржиме сите неволји, колку и да ни се тешки, а има надеж и тоа не чека само ако не се откажеме.
Планирав и тоа лето, а не е добро да планирам, понизно и кротко да го барам мирот што го изгубив пред неговите мошти. Поминав еден ден пресметувајќи колку ќе ме чини патувањето, кога да заминам, кого да земам со себе, дали ќе се измориме, а тоа само ме загрижуваше што заморот стана незаменлив дел од мене. Вечерта заспав со молитва, но вознемирен и се најдов на познат пат. Го запамтив секој камен, корен од дрво и знаев дека се качувам кон манастирот. Беше толку реално, јасно и слава за него и благодат, го почувствував. Се разбудив мирен, после долго време. Многу се променив од мојата последна посета на манастирот, дозволив луѓето да ме менуваат и попуштив. Стравот, огорченоста владееше со мене. Алчноста и гневот ме обзедоа и кога се разбудив сосема смирен, решив со голема одлучност да одам во Острог.
Не ми даде, ме запре кога направив чекор, паднав и летнав два метри во темнината. Имено, таа вечер излегов на прошетка, насмеана, среќна, задоволна и не сомневајќи се дека следниот момент ќе лежам сама во мракот, облеана во пот и грчеви од болка. Местото каде што шетавме не беше осветлено, дефинитивно тапкам во темница бидејќи тешко се гледа, а овој пат направив чекор мислејќи дека пред мене има земја – ги пренесе нејзините зборови Курир.
Се струполив, паднав, не знаејќи што се случи, само слушнав како пука коската. Не ме остави, и тогаш беше покрај мене, ме спречи да се набивам на шилците од арматурата што излегуваа од земјата веднаш до мојата глава. Се друго се случи брзо, како на филм, брза помош, болница во Рисно, авионски превоз до Белград, операција и болки…
Ми испрати морничава порака, слава му, дека не сум подготвена да одам кон него како порано. Не бев чиста, мирна и кротка како порано. Дозволив ова лошо време и лоши луѓе да ме променат, да станам огорчен, несреќен, несигурен, исплашен, без насмевка и задоволство дека тоа што го имаме е доволно за да продолжиме понатаму со некорумпирана душа и дека трката за пари и моќ ќе добие ние никаде. Ме чека долго и тешко закрепнување, но веќе знам дека со уште поголема желба ќе тргнам на пат кон Свети Василиј Острошки – ја завршува својата исповед.
Извор/ (Стил/курир)