Марија Дапирка мислеше дека среќата конечно ѝ се насмеала кога го запознала своето момче, дури ни во најлошиот кошмар не можела да замисли што ѝ се подготвува.
Марија Даприка од Русија една година работела како водич во Тајланд за да заштеди за стан во родната земја. Во 2014 година, токму на оваа далечна дестинација ја нашла, како што мислела, љубовта на својот живот, фудбалер од Африка по име Ник. Бидејќи нивната приказна одела во добар правец, таа сакала да го запознае со своето семејство, на што тој ентузијастички се согласил. Меѓутоа, зад сето тоа се криел незамислив план. Имено, Ник купил огромен куфер со изговор дека може да ги собере сите подароци, а во последен момент решил да не оди со Марија, туку и рекол дека ќе дојде подоцна. Брзо стана јасно зошто постапил така.
На аеродромот во Хо Ши Мин се урна се. Во нејзиниот багаж биле пронајдени речиси три килограми наркотици. Нејзините најблиски се убедени дека таа немала поим за тоа и дека дрогата му припаѓала на Ник. Но, виетнамските власти немаа трпение дополнително да го истражат случајот – Марија беше уапсена и се соочи со најстрогата можна казна.
Четири години нејзиното семејство и адвокатите се бореле да и го спасат животот. На крајот успеале – смртната казна и ја преиначиле во доживотен затвор. Марија помина речиси десет години во виетнамски затвор, но нејзините најблиски продолжија да се борат за нејзина екстрадиција во Русија. По шест години упорни напори, есента 2024 година, Марија беше префрлена во затвор во Ростовската област.
Се прецизира дека жената полетала од Хо Ши Мин за Москва на 8 август 2024 година, придружувана од конвој на Федералната казнена служба на Руската Федерација.
„ Пренесувањето на Русинката да продолжи да ја отслужува казната на територијата на Русија е извршено во рамките на релевантниот билатерален договор “, соопшти тогаш Генералниот конзулат на Руската Федерација.
Беше забележано дека екстрадицијата на Марија Дапирка е резултат на долгогодишна макотрпна работа на голем број државни органи од двете страни.
Тоа беше нов почеток за неа, но не и лесен. По десет години во топла клима, сега се соочува со студени зими. Иако Ростов не е најстудениот дел на Русија, на Марија и е студена, често настинува и се разболува. Минатата есен семејството и испратило топла облека, но тоа сепак не е доволно. Лекарите и даваат терапија, но имунитетот и е ослабен.
„Сега во собата има околу 20 девојки, додека во Виетнам таа беше сместена само со тројца цимери“. Целата група ја сочинуваат повеќе од стотина затвореници, па сè уште се навикнуваат на гужвите. „Но, таа се труди да биде активна – учествуваше на новогодишниот натпревар, рецитираше песни, пееше“, изјави нејзината мајка за руските медиуми.
Марија сега работи во затвор – шие големи чанти и често работи во ноќни смени. Сепак, тој не се жали. По десет години поминати во виетнамски затвор, каде што јадеше само ориз секој ден, храната сега и изгледа како вистинска гозба.
„ Ни даваат супа, главно јадење, компот“. „Конечно ми беше доста од руска храна “, ѝ рекла таа на својата мајка.
Нејзиното семејство и помага колку што може. Во затворот има онлајн продавница, па и нарачуваат млечни производи, колбаси и слатки. Книгите се уште една голема утеха за неа – читањето и помага да избега од суровата реалност.
Нејзините адвокати сега работат на подготовка на документација за евентуално условно ослободување. Семејството се надева дека Марија наскоро ќе биде слободна.
Откако се врати во Русија, јас сум многу посмирена“, заклучува нејзината мајка.