Денес е Свети Василиј Острошки, а оние кои некогаш биле во Острог добро знаат – без молитва и барање, ништо не се зема и не се носи дома како сувенир.
Еве зошто е тоа така…
Ако сте биле во Острог, во близина на Свети Василиј, сигурно сте биле сведоци на барем едно чудо. Секој што го посетува тоа свето место има своја приказна – моќна исто колку и светецот кон кого се упатуваат молитвите.
Ви ја пренесуваме следнава случка, според записот на М. Вековиќ, објавен на веб-страницата „Башта Балкана“:
Чудата на Свети Василиј Острошки се безбројни, а ова е едно од нив – кога светецот го запрел возот кој требало да тргне од станицата.
Беше лето, 1982 година. Тргнавме од Сараево, за да му оддадеме почит на големиот светец – Свети Василиј. Откако ги целивавме неговите свети мошти, се помоливме и кратко време останавме во манастирот, па потоа се упативме по кривулестиот и тесен пат, надолу по страната на Острог.
Конечно, малку изгребани од капините и багремите на патот, среќно стигнавме на железничката станица Острог. Мојата сопруга со нашите деца – десетгодишниот Божидар и осумгодишната Зарија – први влегоа во вагонот. Јас ги следев полека, кога одеднаш ми се испречи кондуктерот.
— Дали си бил во Острог? – праша тој деловно, студено и со чуден тон.
— Да, благодарам му на Бога – ние сме од Острог, дојдовме кај Свети Василиј, нека е слава и милост неговата.
— Дали зедовте нешто од таму? – повторно праша, овој пат посериозно.
Застанав збунет. Таков дочек не очекував. Сепак, одговорив:
— Зошто прашувате? Нели секој што оди таму си заминува со нешто? Го добивме неговиот благослов, ги целивавме моштите со надеж дека ќе нè заобиколат несреќите и страдањата.
Кондуктерот строго рече:
— Слушај добро: возот нема да тргне додека не ми кажеш – дали земавте нешто од манастирот без да побарате дозвола?
Сега и јас се исправив посериозно и му реков:
— Боже сачувај, не сме толку безумни да крадеме од светилиштето! Ние носевме дарови. За нас, семејната среќа и благословот се поважни од сè на светот.
Кондуктерот, сега веќе попријатен, ми рече:
— Прости, морав да те прашам. Почекај само малку, ќе разбереш зошто.
Потоа се стрча по скалите, му мавна на машиновозачот и викна: „Сè е во ред!“
Возот тргна. Кондуктерот ми се насмевна, ми плати билети и почна да раскажува:
— Пред два дена, возот не можеше да тргне од оваа станица. Сè беше исправно, но локомотивата беше како вкаменета. Машиновозачот ги провери сите системи – сè во ред, ама возот не мрднува. Тогаш ми рече: „Оди и види дали некој носи нешто од манастирот без благослов.“
— И што се случи? – прашав со интерес.
— Влегов во еден вагон и прашав: „Кој бил во манастирот?“ Се јави еден постар човек, но ништо не рече. Во следниот вагон, маж и жена признаа: „Бевме во Острог.“ Им реков: „Ве молам, излезете од возот.“ Без збор, излегоа. Штом стапнаа на перонот, локомотивата тргна. Следниот ден, пак беа тука. Ми рекоа: „Грешевме. Зедовме мал сувенир без дозвола. Синоќа го вративме и се исповедавме. Сега знаеме – цената на гревот е висока, но благодариме што Светецот не ни нанесе потешка казна.“
— Тоа се чесни луѓе – му реков. – Со храброст признаа.
— Да, и пред полн вагон сведоци. Сите беа во чудо. Светецот покажа дека ја брани правдата и својот дом. И тие, и ние научивме нешто важно – човек треба да си замине од светилиштето чист, исповедан, со мирна совест и помирен со Бога и луѓето.
Како што вели византиската поговорка: „Совеста е како илјада сведоци.“ А Свети Василиј – неговите чуда траат со векови и ќе продолжат да нè учат на вистинските вредности: не земај нешто што не е твое, особено од свето место.
Ако и вие сте биле сведоци на чудо во Острог – споделете го во коментар!
Слава му и милост!