Баба Радмила живее сама во село оддалечено триесетина километри од Лесковац, а освен поштарот веќе никој не ја посетува.
Иако е родена и живее во тоа село 90 години, сите или ја оставиле или умреле, а последна желба и е да го гушне синот единец и веќе 15 години гледа низ прозорецот надевајќи се дека ќе ја види како се качува по патеката. нагоре по ридот.
Најважен настан за неа е доаѓањето на поштарот кој доаѓа еднаш месечно да и носи земјоделска пензија и на кој радосно му вари кафе, за да има со кого да разговара барем половина час.
Сопругот на оваа тажна старица почина пред две години, неговата ќерка и внука починаа десет години пред тоа, а нејзинот син замина во Русија без да знае како и кога ќе дојде.
-Ми остана само тој, но не сум го видел 15 години и не знам ни како е, дали е добро, дали може да не дојде бидејќи не ги добил документите. Не го обвинувам, само што е жив и здрав, но би сакала да го видам барем уште еднаш пред да умрам. Не знам ни зошто црната земја веќе не ме зема, ова не е живот, а јас не можам да живеам во гроб – раскажува оваа старица за ЈуГмедиа.
Се сеќава како сите се собирале кога доаѓал јануари и нивната Слава.
-Куќата ќе биде полна, па од добрина и радост станувам во четири сабајле и почнувам да месам леб, да подготвувам појадок, ручек, а мојот сладок леб најмногу го сакале девојките, кои велат дека никогаш не јаделе во градот – вели старицата и во тој момент прво солзи.
Се присетила како внуката загинала во сообраќајна несреќа, камионот ја удрил кога одела на работа, а после тоа мајка и и срцето на старата ќерка престанале да чукаат од болка и тага.
– Нема ништо полошо на овој свет од тоа кога родителот ќе го надживее своето дете. Еве, мојот Милорад имаше среќа, отиде во вечно почивалиште, а зошто Господ уште ме чува, ѓаволот ќе знае.
Вели дека повеќе не се плаши од ништо, дури и да ја изедат волци, кои често доаѓаат до портата, ги слушаат и ги гледаат од прозорецот, досега изеле неколку кокошки и една коза, но таа не се грижи и за тоа.
Ништо не и кажува, не и треба, го чека денот кога ќе им се придружи на внуката, ќерката и сопругот, а дотогаш ќе остане желна, вели, да го види синот само уште еднаш или да слушнете како се ожени и видете го внукот, но се повеќе ја губи надежта дека ќе дојде, иако ни признава дека кога лаат кучињата, тој сепак трча до прозорецот да види дека не доаѓаат.