Тешко е да се поверува дека поминаа повеќе од три и пол години од смртта на големиот поет, пејач и текстописец Ѓорѓе Балашевиќ. Тешко, бидејќи тој и денес е толку присутен во сите негови стихови
Најголемиот поет меѓу пејачите и најголемиот пејач меѓу поетите – тоа беше Ѓорѓе Балашевиќ . Неговите стихови се ценети надвор од територијата на поранешна Југославија. Не постои човек кој нема барем една омилена песна од овој автор, а сите се согласуваат дека меѓу нив најпотресна е онаа напишана во 1993 година, по граѓанската војна меѓу Србите, Хрватите и Бошњаците.
Според авторот, таа песна е посветена на сите уништени градови, а објавена е на албумот „ Еден од тие животи“ и се вика „Човек со месечина во очите“:
“Sumoran i nem, jablan gromom razvaljen, zagledan u čašu preduboku. Bio mi je stran i naizgled normalan, al’ tad mu spazih odraz meseca u oku.
On me oslovi: ‘Pa, kako idu poslovi?’ ‘Ma, idu’, progunđah, ‘u vražjeg vraga!’ Na to on planu naprasno, odmeri me sablasno, ‘Nemate vi pojma, braćo draga…’
Ne znaš ti šta znači ubiti grad, ne znaš ti bauke kaljavih rovova. Ne znaš ti šta znači spavati sad, čim sklopim oči, ništa osim tih krovova!
Kada sklopim oči, nebom naiđu mobe, zamirišu gostinske sobe, nebom svadba odzvanja. Kada sklopim oči, nebom promiču lica, zatreperi roj tamburica, Dunav sedef odranja…
Zverko ludila, što si se probudila? Crni ti je princ poljubac dao. Al’ neću se stideti što Boga neću videti, jer to i nije Bog kojeg sam znao.
Ne znaš ti, nema oslobođenih, svaku tišinu mi granata prošara. Spasen je taj prvi pogođeni, a svi su drugi večni taoci košmara.
Kada sklopim oči, nebom naiđu lađe, zvona, lavež, komšijske svađe, miris svežeg oranja. Ali kada svane, vetri s reke zacvile. Znam, to tuže vodene vile, Dunav tamjan odranja.”