Во Лопара на 90-годишна возраст почина Јока Миловановиќ, мајка на тројцата загинати војници на Војската на Република Српска, Миодраг, Трипун и Ѓоја.
Јока Миловановиќ на јавноста во Српска и стана позната по филмот „Деца“ во режија на Денис Бојиќ, а во продукција на РТРС. За жал, пред смртта таа го загуби уште еден син Божидар, што ја направи трагедијата на оваа мајка уште поголема.
За време на војната во Босна и Херцеговина при распадот на СФРЈ изгубила три сина, а во една прилика ја споделила својата тага и болка што ги носела во срцето толку години.
Најмладиот син Трипун во моментот на смртта имал 21 година, а Миодраг две години постар. Двајцата починале во ист ден во 1993 година.
Само две години подоцна, при крајот на војната, се случи уште една трагедија, кога почина и нивниот најстар брат Џојо.
– Ги одгледав во сиромаштија. Воспитани да ме заменат, а не да ги закопам – оваа старица еднаш низ солзи изјави дека животот воопшто не ја поштедил додека од една рударска плата одгледувала десет деца на сиромашна, планинска земја.
Она што е сигурно е дека не постои вистинска мерка која може да ја измери болката на мајката која за кратко време закопала три сина.
– Сето тоа ми се слоши. Како што почнав да ги закопувам децата, веќе не можам ни да јадам. Ништо веќе не е слатко, туку горко. Откако ги закопав тројцата, повеќе не пеам, само плачам – со солзи во очите и грутка во грлото во таа прилика изјавила Јока, велејќи дека не и треба ништо повеќе, освен утешни зборови.
Како што минуваа годините, Јока рече дека има се помалку луѓе кои ја посетуваат, а се повеќе луѓе кои ја заборавиле.
Тогаш Јока се присети и на својата тешка младост, кога повеќе гладна отколку сита посеа пченка, пешачеше километри до воденицата за да сомеле вреќа брашно, да испече јадење и да нахрани десет гладни усти.
– Порано готвев чорба од див анасон, кој го дробев со повраќање. Така преживеавме… Денеска живеам од спомените и спомените на моите паднати синови. Имам уште четири сина и три ќерки. Имам, фала богу, многу внуци, па дури и дваесет и пет правнуци – наброја тогаш баба Јока.
– Веќе ништо не ми треба, немам никакви желби. Плачев сите мои солзи, ме гуши астма и тага по синовите… Единствено што би сакала, ако е можно, е да имам теренско возило на располагање, за додека се уште сум жива можев да отидам на гробиштата во Миросавци по лошиот пат. Заклучила оваа баба.