Нада и Петар Нинковиќ со се деца од Австралија си заминаа и ги донесоа да растат и да се развиваат во Србија, со традиција, култура и здрава животна средина. Нада е родена во Ливно, а нејзиниот сопруг во Зеница, а поради војната избегале од Босна и Херцеговина. Оттогаш копнежот по татковината продолжи…
– Се запознавме во Австралија. Излегувавме на истите места, бидејќи има силна српска заедница и СПЦ, така што сите генерации се држат доста цврсто заедно. Набрзо семејството стана посилно, прво ја имавме Анастасија која сега има 16 години, потоа Софија (10), а најмладиот Миленко (8) – ја започнува приказната Нада.
Во нив цело време тлееше љубовта кон Балканот, традицијата, дружењето и желбата да се живее во слободна Србија.
– Со оглед на фактот што насилно ги напуштивме овие простори, што насилно бевме откорнати, копнежот за нашата татковина и за Балканот отсекогаш останал да тлее во нас. Се обидовме неколку пати да се вратиме, но секогаш се откажувавме.
– Решивме да се преселиме во 2020 година, а успеавме дури во август 2021 година. Едвај ја напуштивме земјата, моравме да ги превртиме и небото и земјата.
Но, тоа е карактеристика на нашиот народ, ние сме снаодливи и сакавме децата да го почувствуваат тоа, нашата српска особина, желба, сила, борба за живот, да не се откажуваат пред препреките, туку да бараат начин да се борат за себе.
Како награда за таа борба добија слобода, чист воздух, здрав живот и посилен карактер, а пред еден месец и официјално станаа државјани на Република Србија.
– Овде имаме вистинска слобода, да започнеме со слобода на движење, за да можам да бидам смирен кога моето дете ќе излезе од дома, што таму беше ментална именка. Сега најстарата ќерка оди во средно училиште во Ужице, има свое друштво, средната Софија има 10 години, емотивна е, принцеза, тешко и е кога нешто ќе тргне наопаку, но има добри пријатели. , има многу добар учител, па успева и да се бори.
Најмладиот Нинковиќ, Миленко (8) најтешко се снајде со овој потег, бидејќи најлошо знаеше српски, но веќе навлегува во дело.
– Миленко сега тренира фудбал, сите одиме на бокс, иако му беше најтешко, сега е добро – вели Нада и заклучува:
– Главната порака во сето ова е: можеш да имаш се, но кога ќе разбереш кои се нашите корени, колку е силна и убава нашата традиција, не можеш да толерираш туѓа. Сакав децата да растат во наше поднебје, точно е дека таму има се, но сепак овде е многу похумано.
Наша желба е да се задржат корените, да ја почитуваат традицијата, сега да го стекнат тој наш дух. Нема другарство како кај нас, особено на село, каде делат ужина, се караат и нашминкаат за пет минути.
Како што изјави Нада, не им е секогаш лесно, но сиот труд вредел.
– Некогаш е тешко, овде не е сè средено колку таму, но има душа. Нашиот бизнис се уште работи таму, мојот сопруг, брат му и мајка ми работат, но јас не се враќам.
Дури и за таа работа, нашето доаѓање беше голем ризик – оставајќи се на менаџерот, и одење толку далеку – не ни беше грижа, но слободата ни беше најважна – вели Нада.