СЕМЕЈСТВОТО Славујевиќ нема многу желби, бидејќи сиромаштијата им трае со години. Сè што им треба е мирен сон во дом каде што нема да се плашат дека покривот ќе им се урне на главите




Иако за многумина во денешно време животот без струја и вода е незамислив, за осумтемина Славујевиќки од Лозница тоа е секојдневие. Живеат во куќа која е во опасност да се урне и немаат многу желби – само основни животни потреби.




Во куќата на која поради дотраеност и се заканува самопропаѓање живеат осуммина Славујевиќ, меѓу кои четири деца, три момчиња и едно девојче. Најмладиот Стефан има осум години, а исто толку семејства живеат без струја. Никогаш немале бања. Нивната сиромаштија е толку голема што го имаат само она што другите секогаш го земаат здраво за готово.




„Јас се капам во сина бања, а мајка ми треба да ја загрева водата на шпоретот“, вели Нешо Славујевиќ за РТС.
Неговиот брат Стефан вели дека би сакал да има нова куќа и кревет.
Животот во нехумани услови влијаеше на квалитетот на животот и воспитувањето на овие деца. Осуммина живеат од заработените пари на таткото Славко, а тоа е доволно, велат, да не гладуваат. Во дворот имаат гуски, патки, кокошки и свињи.




„Која е поентата да колам свиња кога немам замрзнувач или фрижидер да приклучам, главната работа е струја. А потоа треба да купам од продавница за некој ден за да ја потрошам, бидејќи ако остане во топли денови се расипува“, посочува.Славко Славујевиќ.




Куќата во која живеат Славујевиќ не може да се реновира. За изградбата на новата, огранокот на хуманитарната организација „Србите за Србите“ во Лозница веќе една година собира пари.




„Собравме околу 13.500 евра преку нашите хуманитарни настани што ги организираме во Лозница и околу 1.800.000 динари во кутии што беа поставени во градот, нашите кутии ги имаме поставени на над сто локации.




Тие пари не се доволни за изградба на една куќа, така што започнавме една поголема кампања на ниво на целата организација и на цел свет“, нагласува Владан Караклиќ, хуманитарна организација „Србите за Србите“.




Славујевиќ нема многу желби, бидејќи сиромаштијата им трае со години. Сè што им треба е мирен сон во дом каде што нема да се плашат дека покривот ќе им се урне на глава. Таа желба ќе биде остварлива благодарение на хуманите луѓе.
