Се занимава со земјоделство, но работи и во градежништво кога има работа.
Зоран Миросавиќ, домаќин од село во близина на Ваљево, е татко на девет деца и веќе има 12 внучиња, а овие денови со сопругата го очекуваат и тринаесеттото. Големото семејство што го градел со децении денес, како што вели, му е најголема гордост и смисла на животот.
„Горд дедо? Горд и прегорд“, вели Зоран со насмевка додека зборува за семејството што го создавал со години.
Неговите деца денес живеат во Ваљево, Осечина и Коцељева, додека двајца синови сè уште се со него и се школуваат – едниот е во осмо одделение, а другиот во трета година.
Тој се занимава со земјоделство, а повремено работи и на градежни објекти, додека неговата сопруга е вработена во ладилник.
На прашањето дали било тешко да се одгледаат девет деца, Зоран вели дека на почетокот не било лесно, но подоцна сите си помагале меѓусебно.
„Можеби беше потешко со првите две или три деца, но потоа тие пораснаа и си помагаа еден на друг. Помагаа и моите родители. Беа добри деца за одгледување“, раскажал Зоран.
Тој додава дека, и покрај финансиските предизвици, успеале да изградат стабилен живот.
„Да, беше тешко финансиски – треба да се обезбедат храна, облека, обувки, училиште, книги… но некако успеавме“, вели тој.
Денес, како што истакнува, сите деца имаат свои домови и семејства.
„Секој си има свое, секој си се грижи за своите деца. Јас и сопругата сега се грижиме за овие две најмлади“, додава.
Најстариот син е роден во 1994 година, а најмладото дете во 2016 година. Првото дете го добил на 22 години, а деветтото околу четириесеттата.
Она на што е особено горд е здравјето на своите деца.
„Имам неопислива среќа – сите деца ми се здрави. Растени се со природна храна, ниту едно никогаш не одело на лекар“, вели тој.
Семејството голем дел од времето го поминува на имотот што се простира на околу 40 хектари.
„Ова за мене е како бања“, вели Зоран.
На имотот одгледува малини, кромид, компир, домати, краставици, зелка и друг зеленчук – ништо не е третирано со хемикалии.
„Сè е органско. Нема прскање, нема ништо – само тоа што ќе падне од небото. Тоа го користиме за исхрана и за зимница“, објаснува.
Имотот се наоѓа на поголема надморска височина, далеку од гужва и бучава, а во близина се селата Драгодол и Пецка, од каде што потекнува, оддалечени околу 12 километри.
Викендичката на тоа место ја купил пред повеќе од десет години, кога немала ни покрив.
„Чекав долго да се продаде и имав среќа баш јас да ја купам. Потоа постепено докупував уште земја“, вели тој.
Додава дека ништо не дошло одеднаш.
„Сè купував малку по малку, колку што можев. Не беше тоа одеднаш“, истакнува.
На имотот често доаѓаат и пријатели, особено ловци, бидејќи Зоран се занимава и со лов, па куќата ја нарекуваат и ловечка.
„Децата и внучињата сакаат да доаѓаат, особено за викенд. Овде се одмараме, но и работиме“, вели тој.
Неговата сопруга додава дека, иако изгледа лесно кога тој раскажува, реалноста не била едноставна.
„Лесно е кога мажот зборува. Не беше баш лесно. Требаше да се обезбеди сè – облека, обувки, храна, училиште, книги… сите обврски“, вели таа.
Сепак, нагласува дека никогаш не зажалиле за својот избор.
„Не жалам за ништо. Само децата да се здрави – тоа е најважно“, порачува.
На прашањето како успеале, со насмевка додава:
„Мора да слуша“, вели за сопругот.
Зоран на крајот признава дека можеби некои му завидуваат на животот што денес го има, но за него најважно е што сè создал заедно со семејството.
„Можеби некој и завидува, но мене овде ми е најубаво. Ова е нашиот мир. Овде доаѓаме да се одмориме, но и да работиме“, заклучува гордиот татко и дедо.