Веќе неколку години сме сведоци на крстење на луѓето штом ќе ја видат црквата или ќе поминат покрај неа, пеш или во некој вид превоз.
И додека едни веруваат дека тоа е механички чин, кој нема никаква врска со верата и поврзувањето со Бога, други во овој чин гледаат израз на почит кон светото и верата.
Прашањето што се наметнува е дали тоа е мода, некаква појава прифатена од мнозинството или е христијански чин?
– Мислам дека таквиот чин е апсолутно христијански. Кој чувствува потреба на овој начин да му се приближи на Бога, макар и само за момент, не прави ништо лошо. Крстот има две „линии“. Хоризонталните и вертикалните линии ја претставуваат љубовта и ја симболизираат љубовта кон Бога – објасни еднаш свештеникот Саша Ѓурѓевиќ.
Од друга страна, социологот Ратко Божовиќ смета дека овој чин е еден вид невербална комуникација, навика и механичка реакција.
– Јас сум на мислење дека тоа е форма на навика или механичка реакција. Младите порано не го правеа тоа, а сега ги гледаме како масовно се крстат на јавно место. Тоа сигурно го виделе од нивните постари. Сепак, верувам дека кај поединци се почнува од внатрешните настани. Многумина на овој начин ја покажуваат својата љубов кон Бог. Тоа е еден вид емпатија, чувствителност, емоции… Значи, кај едни е манир, а кај други внатрешно чувство – објаснува социологот.
Како и во се, мислењата се поделени, а нема официјална шема дали си поголем христијанин ако се крстиш и се молиш кога поминуваш покрај црква или не го правиш тоа и живееш чесен живот.
Како што можеме да видиме, работата е индивидуална и зависи од личноста и неговите потреби.