Главната улога ја игра Милован Марковиќ (74), родум од Ковин. Кога дојде во Франција во 1975 година, не можеше да замисли дека ќе живее толку тешко.
Животот пишува романи, и тие често се многу тажни приказни. Еден таков доаѓа од Париз. Главната улога ја игра Милован Марковиќ (74), родум од Ковин. Кога дојде во Франција во 1975 година, не можеше да замисли дека ќе живее толку тешко.
Од првиот ден во Франција, овој вреден Србин започна со работа. Како и повеќето од нас, тој се вработи во градежништво, работејќи на реновирање станови и внатрешни работи. Тој имал семејство, стан и автомобил. Во далечната 1982 година изнајмил гаража на подземен паркинг и го оставил својот автомобил таму, како и алат и мали градежни материјали.
Се повлече, што за него беше мало бидејќи, како и повеќето наши луѓе, тој главно работеше „нелегално“. Поради малата пензија, тој продолжи да работи колку што можеше за да преживее.
Милован тогаш имаше голем здравствен проблем – крварење во мозокот. Тој едвај преживеал, но изгубил сè откако ја напуштил болницата. Поради влошената здравствена состојба, тој веќе не можеше да заработи пари и многу брзо го изгуби својот стан, автомобилот… Остана само гаража во која се пресели и продолжи да живее. Тој побарал од општината стан, но без успех.
Немал пензија од 200 евра за ништо друго освен за храна. Неговите пријатели во ниту еден момент не се сомневаа дека неговиот живот се сменил така. Скромниот Милован го скри тоа многу вешто затоа што се срамеше. Тој не консумира алкохол.
Поминаа денови, недели, месеци и години и Милован живееше сè потешко. Иако се движи многу бавно, тој мора да излегува од паркингот неколку пати на ден за да купи храна и да добие свеж воздух. Никогаш не пречел никого, а луѓето што паркираат автомобили во таа гаража веќе го сретнале. Милован живее во гаража без струја и вода и спие на импровизиран картонски кревет. Сепак, секој ден оди во јавна бања каде се бања.
Марковиќ за малку ќе ја изгубеше гаражата. Пред извесно време, неговиот сопственик залепи натпис на кој пишуваше дека на 28 април, во 11:30 часот, гаражата ќе се испразни и бравата ќе биде заменета. Тогаш Милован за прв пат му ја раскажа својата приказна на неговиот пријател Мирослав Мишо Живановиќ, кој брзо алармираше одредени здруженија во Париз. Околу дваесетина од нив се собраа на 28 април и спречија иселување на пријатели.
Едно од тие здруженија контактираше со медиумите и написот беше објавен во парискиот весник „Ле Паризиен“. После тоа соопштение, општина Париз реагираше и рече дека ќе се потруди да најде сместување за Милован.
Сепак, Милован живее секој ден во неизвесност и страв дека ќе биде протеран.