Нана Зубејда од селото Рудник кај Хан Биле во централна Босна никогаш не се пожалила на проблеми и сиромаштија.
Таа вели дека животот не може да биде подобар.
Разберете ги луѓето што сега сите имаме чевли. Децата до сега чекаа од училиште да дојде едното да му даде чевли на другото – вели таа.
Таа вели дека е одгледана „на коњ“. Тогаш се работеше многу повеќе. Татко ми добро ги хранеше.
Таа потсетува дека тогаш немало увоз како што има сега и дека овошјето можело добро да се продаде.
Сеевме и продававме свињи. Во младоста имав добри чевли – вели низ смеа.
Не ми е грд животот, грд ќе ми биде, имам и инвалидска количка. Без разлика на се, не се жалам. Сега сама си правам леб и храна, па подготвгувам лук и црвени пиперки, чај и џем. Ќе плачеш, толку убав леб, ќе го јадеш самиот леб“. И гледаш дека сме облечени. Фала Алах, Тој ми даде сè, имаме во изобилство. Не модерирам. Парите што ги имам ги чувам кога ќе ми се случи нешто… Не ми е гајле како изгледа во друг дел, убаво ми е.
Заедно со сопругот се занимава со земјоделство и сточарство. Некогаш и отстрана заработуваат, иако, како што вели, веќе не се млади, стари се, па е малку потешко.
Во шталата има кози, но и овци. Таа вели дека би сакала да ја продаде козата, Има и кокошки. Таа дала една овца на курбанот.
Таа вели дека нејзините деца се среќни штом таа сака да работи.
И двајцата заминаа на работа во Хрватска. Претпоставувам дека ќе донесат млади снаи. Треба да се биде фин со младите, стари сме. Да имаше некој за нас сега, можеби ќе го искористивме, само го немаме. Она што се скрши молчи, што се истури молчи. Фала богу нека има нешто скршено и истурено – вели Зубеида.
Таа додава дека го сака и телефонот, да види малку што има и да научи нешто паметно, но особено религиозно.
Некој некаде умрел, некој некаде направил нешто добро и гледам. Кога ќе заспијам, испаѓа, и така натаму – вели оваа симпатична жена.