За да ги пренесеме овие вредности на нашите деца, треба да се посветиме на нивното образование и воспитување.
Да ги донесеш децата на вистинскиот пат и да ги направиш добри луѓе е најтешката и најважната работа на светот. Меѓутоа, во општество каде моралните вредности од ден на ден опаѓаат, каде што најголем успех е да се биде богат и успешен, сè потешко е да се воспитува дете во духот на православието.
Колку и да се трудат родителите, понекогаш е невозможно да ги заштитат своите малечки од сите неволји на современиот свет. Понекогаш се случува од силна желба да им овозможат квалитетен живот со купување скапи играчки и гардероба, да заборават на најважното – себе и своето време. Современите мајки и татковци веруваат дека отсуството ќе го надоместат со подарок, вниманието со телефон, а здраво семејство со патувања и забави.
За да ги пренесеме овие вредности на нашите деца, треба да се посветиме на нивното образование и воспитување, дури и ако тоа понекогаш значи строгост и казнување .
Поранешната игра во природа со пријателите е заменета со виртуелни игри со други пријатели. Овој тип на неприродна средина влијае на децата да се развиваат во имагинарен простор чии правила не одговараат на реалниот свет, што често резултира со зголемена агресивност, проблеми со вниманието и учењето, како и зависност од технолошки уреди .
– Родителите се првите луѓе од кои детето учи и на кои гледа. Ова подоцна се пренесува на врсниците и на социјалната средина, во која денес секој поседува мобилен телефон. Сосема се очекува дека порано или подоцна секое дете ќе посака да го има. Поседувањето на вреден уред доаѓа со одговорност. Во ред е родителите да го дозволат тоа на своето дете, но само кога ќе проценат дека се подготвени на такво нешто. Секако се препорачува тој момент да се одложи што е можно подолго, барем до поаѓање во училиште – предлага Маја Антониќ, дипломиран дефектолог и детски психотерапевт.
Зависноста на децата од технологијата стана горлив проблем, а особено стана актуелна во времето по епидемијата на вирусот Ковид. Поради рестриктивните и неприродни услови, децата биле принудени да го продолжат своето образование, комуникација, па дури и да играат преку мобилни телефони или компјутери. Но, дури и возрасните потоа го префрлија целиот свој живот на екраните на телефонот.
Родителите забораваат дека понекогаш е потребно да се одвоиме од екранот на телефонот или другите електронски уреди за да им бидеме присутни и да им покажеме дека се важни. Тоа е можност да им покажеме како да го почитуваат времето поминато заедно и како меѓучовечките односи се поважни од материјалните работи.
Затоа отец Предраг Поповиќ ги потсетува родителите дека најважното нешто во православието, а со тоа и во воспитувањето на децата е семејството. Здравото семејство подразбира авторитет, а тој може да се постигне само ако родителите се вратат на првобитните вредности на нашата вера. Затоа, понекогаш е потребно да се казнуваат децата, но само кога тоа е за нивно добро и кога тоа ќе им помогне да тргнат на вистинскиот пат:
– Луѓето доаѓаат и прашуваат како да го казнам. Им велам: „ земете му го телефонот !“. Но, тие потоа возвраќаат дека тоа не смеат да го прават. Ве молам? Тие потоа велат „ќе врескаше, ќе го направи сето тоа… “ Знаеш кога ќе добиеш, брат, вели таткото и додава:
– Секој гнев, секој излив на хистерија само: „ Денес цел ден нема телефон !“ Почнува да вреска, не е два дена, да продолжиме да врескаме, да видиме три дена не можеш да се јавиш на телефон. Тој продолжува да вреска, а го нема веќе пет дена . И ти некако се држиш до крај, пет дена не му го даваш телефонот. И тој седи и гледа како сите деца имаат телефони, а тој почнува да плаче и да кука: ‘сите имаат телефони…’, опишува типична ситуација и додава:
-Тогаш му велиш: ‘ако продолжиш вака, нема да го добиеш, тој сепак ќе оди кај мене, ќе бидеш единствениот што нема да има телефон, па нека ти се смеат сите’. И тогаш ќе сфати дека не вреди во неговиот живот. И ти го смируваш. Но, кога ќе направи нешто добро и ќе сфати дека погрешил, ќе го прашате: „Знаеш ли синко, зошто ти го земав телефонот?“.
Тогаш детето ќе разбере дека треба да се поправа и да прави добри работи, а да речеме дека се скара со брат му или сестра му, ќе направи нешто добро. А ти му велиш ‘бидејќи убаво си направил, затоа што добро си направил, казната нема да ти биде пет дена, туку ќе трае четири’ и тој ќе биде пресреќен поради тоа. Ќе има чувство дека има татко, дека има мајка, дека има авторитети. Ќе порасне безбедно, самоуверено и ќе сфати дека во животот повеќе му се исплати да биде добар отколку лош.