Ивана е мајка на шеснаесетгодишно девојче. Таа ни напиша за нејзиниот проблем со нејзината единица. Имено, за време на жестока расправија помеѓу мајка и ќерка, девојката признала дека нејзината најдобра пријателка е всушност девојче.
– Јас се викам Ивана М. Јас сум самохрана мајка на шеснаесетгодишно девојче кое посетува средно училиште. Таму ѝ плаќам стан во кој живее со нејзината најдобра другарка. Тие две се другарки од детството и се неразделни. Заедно одеа во градинка, основно и сега средно училиште. Одат заедно во посебни соби и едноставно, не се раздвојуваат. Ова не ми беше чудно, ниту пак мислев дека тие две имаат нешто повеќе од пријателство. Но, еден ден, по нашата расправија, сè се смени.
Ќерката дојде дома за викенд, а нејзината другарка остана во градот. Таа беше видно вознемирена и многу чувствителна на секое прашање. Чувствував дека нешто не е во ред. Кога ја прашав „Дали е се во ред“, таа почна да ми вика и почнавме да се расправаме. И тоа траеше додека во еден момент таа не се расплака и ми кажа како Јована и била девојка и како се скарале и можеби раскинале.
Стоев тивко и го гледав моето дете како се крши пред мене. Не знаев што да и кажам, не знаев како да и помогнам. Имаше грутка во грлото и не можев да добијам воздух. Во мојата глава само ми одѕвонуваше: „Ивана, ќерка ми…“.
Секундите траеја вечно. Некако се собрав и се обидов да го утешам детето. Но, во исто време ми дојде како да ја избркам од дома.
Не можам да верувам дека ова ми се случува. Ќерката набрзо се врати во градот и за сето ова не направивме подлабок разговор.
Не знам како да се однесувам со неа сега. Имам ужасна аверзија кон родено дете. Не знам дали ова и е минлива фаза или градот ја расипа. Што ако навистина и се допаѓаат жени? Како ќе им кажам на моите роднини и пријатели? Што да им кажам на кумовите? Едноставно не можам да го прифатам ова.
Ми треба помош. Како да поминам преку ова? Не можам да ја погледнам во очи или да го слушнам нејзиниот глас.