Ме избркаа од местото каде што живеев
Без пари, облека и храна, оваа баба деновите ги поминува надвор, иако има пензија и двајца браќа.
Од почетокот на минатата недела, Благојка Малинова (72) ја минува ноќта под ведро небо на клупа во центарот на Велес, мало гратче во централна Македонија. Вечерва Велигден спиеше завиткана на тврдите и студени табли на клупата под неонското светло на блиското казино.
Без пари, облека и храна, оваа баба деновите ги поминува надвор, иако има пензија и двајца браќа.
– Ме избркаа од местото каде што живеев, поточно сопругата на газдата. Таа ме истурка од собата и ми рече да се изгубам. Сите мои работи беа оставени таму, облека, обувки, постелнина. Имам пензија, но ми ја зедоа и ме избркаа, иако не им должам ништо. Сега сум на улица, понеделник. Барам место за престој, за плаќање кирија, но никој не ме прифаќа. Тие ми ја бараат целата пензија.
Јас би платила колку е закупнината, а остатокот останува на мојот живот. Имам двајца браќа, но и тие не ме сакаат, не ме прифаќаат. Никој не ме сака. Бев и во Домот за пензионери и тие ми рекоа дека нема место таму. Тие велат дека ќе ме примат ако некој умре и остане слободно место. Можеби ќе умрам прво на улица. Овие две последни вечери беа многу студени, замрзнав на клупата – им се пожали Благојка Малинова на новинарите на скопскиот портал сдк.мк.
Освен ревматизам, добро и служат здравјето и интелигенцијата на баба ми, а има и кристално чиста мисла, но нема пари, без кои не може да купи лекови.
Куќата во Велес во која живеела се запалила од бензин пред шест години додека правела кафе, а оттогаш бара постојан покрив над главата.
Откако шефовите ја исфрлија на улица, Благојка ги минува деновите во фризерски салон чиј сопственик ја пушти да влезе за да не замрзне, но вечерта, кога ќе се затвори, мора да излезе повторно.
– Вработените во фризерската и околните продавници се хранат и ми помагаат таму, а еден од обезбедувањето на казиното ми ја даде јакната. Повеќе не знам по кој пат да фатам, каде да одам, но се додека сум во можност да ја платам киријата, нема да одам во дом за стари лица – вели бабата Благојка, чиј татко Стеван Малинов беше прв борец, учесник НОБ од 1941 година.
По завршувањето на средното економско училиште, Благојка Малинова целиот свој работен век го помина во текстилната фабрика Ветекс, но судбината ја остави на улица во старите денови, сама, заборавена и користена.