Историчарите пронајдоа дури 23 верзии на оваа класична бајка напишана од францускиот романсиер Габриел Сузан Барбо де Вилнев во 1740 година и прославена со цртаниот филм на Дизни од 1991 година.
Приказната „Убавицата и ѕверот“ е базирана на животот на еден човек и неговото семејство што навистина постоеле. Тој човек се викаше Петрус Гонсалвус.
Петрус Гонсалвус е роден околу 1537 година и потекнува од Канарските Острови. Животот започна како роб, но не било кој!
Петрус е роден со хипертрихоза, т.е. „Синдром на врколак“. Целото лице и тело му биле покриени со долга коса и коса, поради што го нарекувале „див човек“.
Кога имал само 10 години, му бил претставен на новиот крал на Франција, Хенри Втори и останал на дворот повеќе од 40 години, уживајќи во заштитата на монархот, а особено на неговата сопруга – кралицата Катерина де Медичи. пишува порталот Allthatsinteresting.
Хенри II му посвети многу внимание на Петрус. Наместо да го затвори во кафез (како што некои сугерираат), тој му обезбеди класично образование на кое би му позавиделе сите господа од тоа време – од воена тактика до латински, Петрус научил се што еден млад благородник од тоа време очекувал да знае. Всушност, благодарение на кралот, тој бил пообразован од поголемиот дел од аристократијата на дворот.
Токму таму Петрус се запознал, се заљубил и се оженил со девојка по име Кетрин. Според достапните податоци и таа го сакала, а во годините што следеле парот основал семејство. Живееле во хармоничен брак и имале многу деца.
Во 1589 година се случи државен удар во Франција. Династијата на Хенри II била соборена, неговиот син – кралот Хенри III бил убиен, а семејството Гонсалвус останало без своите добродетели.
На помош им дошол војводата од Парма. За време на војната што следеше, тој ги испрати Петрус, Кетрин, нивниот син и четирите ќерки во неговиот роден град.
Тој умре пред да може да им се придружи, но сопругата на војводата, Маргарет, војвотката од Парма, го зеде семејството Гонсалвус под своја заштита.
Во Италија, во 1594 година, за време на посетата на пријателот во Болоња, Улисес Алдрованди, познатиот италијански научник ја запознал ќерката на Петрус, Антоанета, која исто така имала хипертрихоза. Тој останал фасциниран од изгледот на девојчето и почнал да ја проучува нејзината необична состојба, на крајот да ја вклучи во својата книга за човечки деформитети.
Антоанета беше и во портретот на болоњската сликарка Лавинија Фонтана. Всушност. целото семејство Гонсалвус привлече големо внимание каде и да се појави. Меѓутоа, никогаш не биле третирани како чудовишта! Наместо тоа, уметниците се бореа за можноста да ги направат своите портрети како што беше случај со секое друго семејство на аристократи.
И од францускиот двор сè до италијанските вили, семејството гледаше повеќе од светот отколку многу благородници од тоа време. Тие беа исклучително образовани и гордо стоеја покрај кралевите, научниците и уметниците.
Но, имаше и такви, особено меѓу пониските слоеви на населението, кои Петрус и неговото „влакнесто семејство“ не ги сметаа за целосно човечки суштества. На крајот, тие се повлекле во едно мало италијанско село каде што исчезнале од историската сцена, оставајќи само портрети кои засекогаш ќе сведочат за нивните животи.
За да биде приказната целосна, треба да го споменеме и ова – Се верува дека судбината на Петрус Гонславус ја инспирирала бајката „Убавицата и ѕверот“.
Приказната постоела пред него. Сепак, таа се здоби со популарност само кога беше илустрирана. Иако нема точен опис на ѕверот во оригиналната бајка, првите карикатуристи речиси сигурно виделе некои од портретите на семејството Гонсалвус и почнале да го прикажуваат Ѕверот како исклучително влакнест човек.