Милан Вагиќ бил атеист и не верувал во ништо, но еден ден целосно му го променил животот. Сите беа зачудени како преживеа.
Милан Вагиќ со години живее во Маљен, кај Ваљево, а главно се занимава со сточарство. Денес е жив, ментално многу силен, а единственото нешто што не е оштетено и уништено е чистата планинска душа која ги пречекува и испраќа случајните минувачи на падините на Дивчибар .
Никој не може ни да претпостави каква судбина се крие зад срдечната насмевка на овој човек.
Милан беше погоден во челото од снајперист за време на војната во 1992 година, мина што извира му ја скина ногата, а ракот сериозно му го оштети здравјето . Сепак, по се што поминал, тој истакнува дека верата била единственото нешто што го спасило.
Веројатно снајперистите ме застрелаа во чело , но за среќа куршумот само ме напаса. Тогаш ме болеше аркадата. Сепак, она што следеше беше страшно. На Свилија, речиси целата моја десна нога и стапало ми беа разнесени од бомба . Сепак, успеав да поправам се и нормално одам – ја започнува приказната Милан.
Имено, Вагиќ тврди дека е еден од ретките луѓе чија душа се одвоила од неговото тело во тие многу тешки моменти , кога животот му висел на конец. Тој открива дека се гледал како умира во локва крв што врие од скинати вени.
– Дел од стопалото ми беше во пределот на колкот. Во еден момент сакав да се убијам. Но, нешто ми се случи. Бев атеист и не верував во ништо , прочитав дека душите на луѓето се одвоени од нивните тела, а тоа ми се случи. Имав 30 години – објаснува тој.
Тој нагласува дека кога на луѓето им го раскажува своето несекојдневно искуство, тие најчесто се смеат и не веруваат дека такво нешто навистина се случило.
– Луѓето се смеат, но од тој момент навистина верувам дека тоа се случува. Многу крвавев, изгубив околу три ипол литри крв и не паднав во кома. Вашето тело се издигнува до висина на, да речеме, „београдка“ и започнува нов живот. Одозгора се видов себеси како се грчи во локва крв. Верувам дека тогаш душата се одвои од нејзиното тело и јас бев на работ на живот и смрт. Целиот живот ми беше пред очи, но кога ми помина помислата дека никогаш нема да ја видам ќерка ми, тогаш како да се вратив на своето тело – опишува што доживеа Милан.
Тој подвлекува дека тогаш добил некоја натчовечка сила и се откажал од намерата да се самоубие.
– Не знам колку долго траеше се. Кога тоа се случи, решив да не се убијам. Го извадив ременот од панталоните, кои тешко се пробиваат од тој железен игла на фиба. Ја преврзав ногата и успеав да ја пробијам дупката во таква состојба, додека не дојде воената брза помош и не ме однесе во болница – вели Вагиќ.
Милан сега е многу горд на себе што не попуштил. Од друга страна, тоа претставува и жив сведок на нешто што постои во нашите традиции – дека душата на секој од нас е бесмртна.