Приказна за жена која, и покрај предупредувањата од околината, ја сместила својата мајка во дом за стари лица – и се соочила со настани што никогаш не можела да ги замисли.
Кога ќе се соочиш со одлуката да сместиш стар родител во дом, тоа не е рационална пресметка, туку емоционална борба. Чувството на вина, стравот од осуда и грижата за нивната безбедност се судираат во ист момент.
„Ја испратив мајка ми во дом за стари. И денес, кога го кажувам тоа, ми одѕвонуваат зборовите на пријателка која тогаш ми рече:
— Милице, ќе се огрешиш. Не го прави тоа.“
Седевме во старата кујна, опкружени со предмети од нејзиниот живот. Мајка ми веќе не беше истата личност. Беше јасно дека повеќе не може сама, а јас верував дека домот е најбезбедната опција — иако срцето ми се кинеше.
Последните моменти дома
Подготовката за заминување беше болна. Таа ги допираше ѕидовите, фотографиите, старите рамки, како да се збогува со сопствениот живот.
— Каде одиме, Милице? — ме праша тивко.
— Некаде каде што ќе ти биде подобро, мамо — одговорив, иако самата не бев сигурна.
Првите денови во домот
Домот изгледаше уредно, чисто и безбедно. Но мајка ми беше збунета и тивка. Првата вечер ми прошепоти:
— Нешто не е во ред тука.
Ја смирив, мислејќи дека стравот е нормален. Но со текот на времето почнаа чудни работи.
Нешто што не можеше да се објасни
Мајка ми зборуваше за чекори ноќе, за сенки во ходниците, за шепотења. Во нејзината соба се појавуваа ливчиња со пораки: „Не им верувај“, „Те следат“, „Не си сама“.
Персоналот тврдеше дека станува збор за страв или замор. Но јас го гледав погледот на мајка ми — беше јасен, свесен и преплашен.
Една ноќ, и јас почувствував нешто што не можев да го објаснам. Тишина што притиска, чувство дека некој набљудува. Тоа не беше паника — беше инстинкт.
Одлуката
Кога влегов во нејзината соба еден ден и ја најдов превртена, со расфрлани предмети и стари фотографии од други корисници со истите пораки, знаев дека морам да ја извадам од таму.
— Ти реков… нешто не е во ред — ми шепна мајка ми.
Враќање дома
Кога ја вратив дома, мирот полека се врати. Таа повторно почна да готви, да чита, да гледа низ прозорецот. Стравот не исчезна веднаш, но беше на безбедно место — својот дом.
Тогаш сфатив: не секое „практично решение“ е човечко решение.
Поуката
Староста не значи губење на гласот. А домот — не е зграда, туку чувство на сигурност, почит и избор.
„Можеби згрешив што ја сместив во дом. Но не згрешив што ја вратив“, вели Милица.