„И можете да правите сè, да работите и да заработувате, едноставно не можете да купите време“
„Добро се сеќавам на таа вечер пред да заминам. Моите најдобри пријатели полека се собираат во моето кафуле.
Дојдоа да ме испраќаат. Што за мене? Се чувствував како да ме праќаат во последното почивалиште, а не во Германија.
Цела вечер зборуваа за нешто, само да разговараат за нешто, и малку да ме забавуваат. Главно молчев знаејќи дека рано наутро ќе ставам 30 години од мојот живот, школување, факултет, работа, спомени, работа, пожртвуваност, 30 години пријателства и само неколку алишта во кола и ќе почнам од почеток.
Мораше да ја преживееш таа ноќ, како и секоја пријателска прегратка и силен стисок, како последен пат да те гушкаат и да не те пуштат до утро… Потоа на ред се родителите, солзите на мајката и таткото кој се однесува исто така. Па, кога ќе ја преживеете таа ноќ, ќе трепнете двапати, ќе го погледнете календарот ќе сфатите дека поминала една година откако живеете во Германија.
Тоа е Германија. Место каде времето брзо лета. И можете да правите сè, да работите и да заработувате, едноставно не можете да купите време. Кога малку ќе ја затресеш главата и ќе анализираш зошто е тоа така, сфаќаш дека овде ти се понудени толку многу можности што ти требаат најмалку 9 животи за да искористиш една петтина од нив. Не е време, до можност е. Во Македонија најчесто ги немате, а и кога ќе се укаже прилика се плашите кој ќе ви го расипе сето тоа.
Германија е земја без страв и тоа е најголемото богатство што секој може да ни го понуди на Нашинците.
Немате страв од наоѓање работа, а камоли страв дека ќе ја изгубите. Со текот на времето, како што напредувате со јазикот, за вас се отвораат само нови можности и подобри работни места. Немате страв од создавање семејство. Затоа што двајца во куќа со минимална плата можат да платат стан и комуналии, храна во изобилство, убав и нов просечен автомобил, 3 недели во Мајорка во лето, две недели на Алпите во зима и секој викенд можете да излезете. , до езеро, пријатели на скара, парк, зоолошка градина или вечера во ресторан. Би се рекло дека во Југославија се живее како во минатото.
Што се однесува до Германците, искуствата се различни. Оние што ги запознав се корисни и љубезни, подготвени да помогнат, се држат за семејството и не се цицачи во кафеана. Има и други, да бидам искрен, само слушнав за нив, но како такви не ги запознав.
Кој има осет за приватен бизнис и сака да го работи тоа е друга приказна. Велат дека поширокиот регион на овој град опфаќа некаде околу 3,5 милиони жители, кои најмногу работат во Мерцедес, Порше и Бош или некоја помала компанија која повторно се потпира на овие три гиганти. Голем пазар, многу пари во оптек, плаќањето е брзо, компензација речиси и да нема. Потребно е малку слух за бизнис, убава идеја, одредена сума почетен капитал и може да направи чуда.
И се е ок, но тогаш е време да се сака татковината. Сето тоа повторно те влече надолу.
Иако веќе сте направиле многу познанства, некои пријателства, ви недостасуваат пријатели со кои сте пораснале, со кои сте завршиле средно училиште или факултет, оние со кои сте работеле …
Одиш во Македонија, но во Хрватска, Србија срцето ти чука, додека ги пушташ тие радио станици и слушаш емисии кои доста добро ги разбираш. Кога ќе дојдеш во Македонија, разбираш зошто си отишол во Германија.
Сфаќаш дека не ти недостасува Македонија како систем, туку Македонија во смисла на твоите пријатели. И тој повеќе би сакал да ги стави сите во еден голем автобус и да ги врати дома. И да го направам тоа, прашање е колку би ми недостигала Македонија.
Патем, тоа е она што јас се обидувам да го направам. Се обидувам да ги убедам да дојдат да живеат со мене, да се преселат. Не заслужија да живеат во неизвесност, да бидат навредувани од некого. Тие не заслужија да бидат споделени, бидејќи не беа така воспитани. Германија е земја за нив, земја во која ги препознавате како ваши сонародници секој што е роден од Бугарија во Виена.
Сега замислете колку луѓе како мене се обидуваат да ги донесат сите свои пријатели во Германија. Кој ќе остане да живее во Нашата Вуко-јебина? Ќе останат некои, но се помалку луѓе со кои ја гледаат таа држава просперитетна. За жал!“, напиша Борис на Фејсбук.
Споделете го искуството на Борис со вашите пријатели ина ФБ и пишете ни коментар дали се согласувате со Борис?