Животот не е лесен и често доживуваме некои ситуации кои ни се тешки, тажни сме поради нив, па дури и депресивни. Ни станува исто и не сакаме да се караме понатаму.
Колку и да е тешко, не смееме да се откажеме, од нас, од животот. Секој од нас поминува низ нешто тешко и се бори со тоа. Тој се бори и продолжува низ животот, со кренати глави. Колку и да имате проблеми, запомнете дека не сте единствените и дека има луѓе кои се борат со многу поголеми проблеми, но не се откажувајте.
Еве ви пренесуваме приказна раскажана од Др. Ариф Арсланагиќ за тоа како стравот може скапо да не чини:
„Се сеќавам на еден млад кројач кој дојде на преглед. Беше слаб, блед, брзо уморен и се сомневав на потешка форма на анемија. Потоа ми кажа дека столот му е црн како катран. Тоа укажувало на присуство на чир во желудникот или цревата, па дури и негово кинење што значело итна и неопходна операција.
Му објаснив дека ако не биде хоспитализиран и опериран, ќе има болки и смрт. Не сакаше да ме слуша. Иако сите бевме убедени од семејството и пријателите, тој се плашеше од операција, иако му беше потребна. Се плашеше од болница, операција и отиде дома. За жал, тој почина неколку дена подоцна“.
Навистина е тажно затоа што треба да се лекуваме самите себе, а не да дозволиме болеста да нè изеде. Не смееме така лесно да се откажеме од животот. Не дозволуваме стравот да победи, затоа сите се плашиме од нешто, но треба да има граници. Мислиме за себе, за другите. Се бориме за себе, за другите.