Ова е приказна за една жена од Босна која мислела дека гради дом полн со почит, внимание и разбирање. Наместо тоа, останала сама во брак во кој не била забележана. Кога конечно ја собра силата да си замине, тогаш стана важна. Ова е нејзината исповед за болката, загубата и слободата што ја пронашла дури кога ги затворила вратите на минатото.
Нејзината исповед за разводот ја пренесуваме во целост:
„Се омажив пред три години. Велат, првата година од бракот е најтешка. За мене беше најубавата. Можеби затоа што почнувавме од нула. Токму кога сè средиравме и остана само да родам, сè отиде по ѓаволите. Почна да ме запоставува бидејќи беше гејмер, а како тоа да чека… Сè беше на мене. Работа. Чистење. Сметки. Перење и готвење. Сметав дека така треба. Потоа дојде годишнината од бракот, втората, подарок не добив. Тој доби. Не се важни подароците, дури сакам да подарувам и надвор од тие протоколи, но годишнината од бракот е нешто посебно…
Потоа дојде Бајрам. Го испратив на бајрам-намаз, бидејќи татко немам, и чекав со кафе и баклава. Ниту тука имаше бајрамлук. Потоа 8 март, ни таму ништо. Почнаа моите напади на паника, свекрвиното поништување на сè што правам, неговите навреди… Јас тонев, а дното не се гледаше…
Заминував во јуни. Зашто веќе не бев среќна. Бракот го сметав за еден букет од почит, разбирање, компромис, внимание… Сè друго е помалку важно. Тешко е да заминеш од некој што го сакаш безусловно. Милион прашања, одговори никаде…
Кога сфати дека му недостасувам, ме бараше. Кога не му требав, не постоев. Последните три недели спиев сама. И само таа лева страна од креветот знае што изговарав. Се ломев дали да одам или да останам и да пропаѓам како човечко суштество. Си заминав… Со слон на градите, со горчина во устата и литри солзи. Да, ме бараше, но повеќе не беше тоа, иако остана мал процент љубов. Онаа љубов од првата година брак. Во август поднесов за развод кога дознав дека „има некоја“. За неговиот роденден ги најдов заедно… Му честитав роденден и излегов. Се правдаше дека била другарка.
Бараше да се вратам. Плачеше. Не онолку колку што јас плачев кога бев запоставена како жена. Полека дознавав многу нешта. Брзо престанав да сакам. Можеби тоа е таа хиерархија на емоции. На 10 февруари се разведов…
Подароците сега ништо не ѝ значат
Петнаесет минути пред рочиштето ми испрати порака: „Те молам, немој да се разведеме“. Влегов и реков дека сакам да се разведам. Денес ме повика да ми ги врати двете преостанати работи од куќата што ја градевме како дом и по свој вкус. Се сретнавме…
Секогаш сметав дека луѓето треба да останат луѓе и кога ќе се разведат. Ми донесе два подарока. Подароци, по речиси две години заборавање дека постојам и дишам покрај него. Ништо не почувствував. Освен олеснување што сум слободна жена, која можеби некогаш ќе биде добра сопруга на некого… Плачеше. Молеше да го поништам разводот. Преколнуваше да се вратам дома. А јас молчев. Си помислив: „Како по осум месеци да се вратам во својот кревет во кој друга жена ги оставила своите траги?“ Дали и една жена на тоа би пристанала? И ако да, зошто? Подароците не ги внесов во собата…
Го внесов прашањето: „Што ќе ми се сега тие подароци? Што значат? На кого значат?“ И како тоа сега одеднаш ја сакаш жената и плачеш по неа, а до пред осум месеци беше личност што не ја забележуваше? Што е поважно од складниот и мирен дом на двајца луѓе кои рекле „во добро и во зло“?
Ве молам, не навредувајте жени. Не го гасете едни други, освен ако љубовта не згасне. Не подарувајте. Наместо тоа, прегрлете, бакнете и прашајте „Како си?“ И ако подарите нешто, нека биде без повод… но со повод жената да се почувствува дека е жена. Твоја. „Во добро и во зло“? Немојте, зло ми е. Подароците стојат во ходникот, со причина. Ѓубретарите доаѓаат во осум. Веќе ништо не значат“, напишала таа на социјалната мрежа Х.