Откако одигра многу историски улоги, Жарко е еден од најомилените и најпопуларните актери што Југославија, а на крајот и Србија, некогаш ги имала.
Познатиот српски актер Жарко Лаушевиќ (63) е примен во КБЦ Бежанијска коса, а како што дознаваат медиумите. се наоѓа во наведената установа на редовна терапија. „Жарко Лаушевиќ е во стабилна состојба и не му се заканува живот. Тој веќе извесно време има здравствен проблем, но не бил итно примен во болница, туку доаѓа на редовна терапија“, вели извор близок на Лаушевиќ.
Тој самиот ја напишал приказната за својот живот, соблекувајќи се до коска. Лаушевиќ направи сензација кога пред 11 години го испрати ракописот од својот роман „Година минува без ден“, во кој пишува за својата трагична судбина. Познатиот актер за оваа книга добил околу 200.000 евра, а голем дел од оваа сума потрошил веднаш за да ги врати долговите наталожени низ годините. Жарко со години е во доброволен егзил во Америка.
По излегувањето од затвор се разведе од првата сопруга Маја со која има син и ќерка. Од 1999 година живее во Њујорк, каде во меѓувреме се ожени со сценската шминкерка Анита, со која доби ќерка. Овој трагичен настан потсети на серијата „Пад“ во продукција на „Телеком“ која е работена според книгата на Лаушевиќ „Година минува, еден ден никогаш не завршува“. Двојното убиство сè уште е проследено со бројни контроверзии, а судењето привлече огромно внимание во јавноста.
Жарко долго време работел како сликар, но бидејќи плаќањето на бебиситерка за ќерка му било поскапо, по затворската казна од два и пол месеци што ја одлежал во Америка, решил сам да се грижи за неа дома. Работи само неговата сопруга, која е шминкерка во театарот, па тие тешко живеат и се во големи долгови. Лаушевиќ моментално го завршува пишувањето на вториот дел од овој бестселер, кој ќе зборува за неговите американски борби и деновите поминати во доброволен егзил.
Познатиот српски актер Жарко Лаушевиќ (63) е примен во КБЦ Бежанијска коса, а како што дознаваат медиумите. се наоѓа во наведената установа на редовна терапија. „Жарко Лаушевиќ е во стабилна состојба и не му се заканува живот. Тој веќе извесно време има здравствен проблем, но не бил итно примен во болница, туку доаѓа на редовна терапија“, вели извор близок на Лаушевиќ.
Тој самиот ја напишал приказната за својот живот, соблекувајќи се до коска. Лаушевиќ направи сензација кога пред 11 години го испрати ракописот од својот роман „Година минува без ден“, во кој пишува за својата трагична судбина. Познатиот актер за оваа книга добил околу 200.000 евра, а голем дел од оваа сума потрошил веднаш за да ги врати долговите наталожени низ годините. Жарко со години е во доброволен егзил во Америка.
СЕКОЈА ЖЕНА ТРЕБА ДА ЗНАЕ
img
СТАРА ПИТА СО ТИКВИКИ Вака не сте ја правеле, а подобра е од кропируша
img
ЈАБОЛКА И НЕКОЛКУ КОЛАЧ СО МЕРКИ ЧОШКА Сочно, вкусно, лесно за правење, а и евтино!!
img
Кисели краставици во стар стил Меки како памук, највкусни се со крем
По излегувањето од затвор се разведе од првата сопруга Маја со која има син и ќерка. Од 1999 година живее во Њујорк, каде во меѓувреме се ожени со сценската шминкерка Анита, со која доби ќерка. Овој трагичен настан потсети на серијата „Пад“ во продукција на „Телеком“ која е работена според книгата на Лаушевиќ „Година минува, еден ден никогаш не завршува“. Двојното убиство сè уште е проследено со бројни контроверзии, а судењето привлече огромно внимание во јавноста.
Жарко долго време работел како сликар, но бидејќи плаќањето на бебиситерка за ќерка му било поскапо, по затворската казна од два и пол месеци што ја одлежал во Америка, решил сам да се грижи за неа дома. Работи само неговата сопруга, која е шминкерка во театарот, па тие тешко живеат и се во големи долгови. Лаушевиќ моментално го завршува пишувањето на вториот дел од овој бестселер, кој ќе зборува за неговите американски борби и деновите поминати во доброволен егзил.
Автобиографијата на еден од најдобрите актери од овој крај на неговата генерација, Жарко Лаушевиќ, „Годината минува, денот никогаш не завршува“, продадена во рекорден тираж. Според проценките на експертите од оваа област, книгата ја читале неколку милиони луѓе на територијата на поранешна Југославија.
Роден е во Цетиње на 19 јануари 1960 година. По завршувањето на гимназијата во Подгорица заминал во Белград, каде што на дваесет и две години дипломирал на Факултетот за драмски уметности, во класата на професорката Миња Дедиќ. Негови „класици“ беа едни од најголемите домашни актери, како Зоран Цвијановиќ, Соња Савиќ и Бранимир Брстина.
Имено, последната ноќ од јули 1993 година, во близина на подгоричкиот локал „Епл“, Жарко Лаушевиќ заедно со неговиот брат Бранимир бил нападнат, а во пресметка со неколку млади подгоричани Жарко со пиштол убил двајца од нив и ранил уште еден млад човек. Прво беше осуден на 15 години затвор, а казната ја отслужи во Спуже и Пожаревац. Во 1998 година, казната беше преиначена на четири години, а бидејќи во тоа време тој веќе ја отслужи казната, Лаушевиќ беше ослободен. Во времето веднаш по неговото ослободување го сними култниот филм „Нож“ како и филмот „Земја ранета“.
Набргу потоа, тој емигрирал во Америка, плашејќи се од крвна одмазда. За време на престојот во САД, по жалбата на обвинителството, донесена е нова пресуда – Лаушевиќ е осуден на 13 години, а по него е распишана потерница на почетокот на 2000-тите.
Кога во 2009 година бил уапсен во Америка бидејќи му била истечена визата, таму минал неколку месеци во затвор, а по две години бил помилуван од тогашниот претседател на Република Србија, додека во 2012 година добил српска пасош.
Жарко Лаушевиќ дојде во Србија по 15 години, во 2014 година, а веста за неговото доаѓање одекна низ земјата и регионот. Семејствата на убиените момчиња Пејовиќ и Вучиниќ изјавија дека не сакаат да вршат крвна одмазда, туку само правдата да биде задоволена.
По помилувањето, ја објави својата прва книга „Годината поминува, денот никогаш“, која набрзо стана бестселер. Оваа книга претставува тешка и болна исповед на човек кој секојдневно го живее своето покајание, а за време на белградската промоција на романот, Жарко на публиката и се обрати преку видео. Во него тој ги кажа следните зборови:
„Се разбира, јас не сум слободен човек. Човек кој убивал никогаш повеќе не може да биде слободен. Слободата никогаш повеќе не може да ми биде збор. Слободата е право на другите да кажат што мислат за мене, слобода е да те мразат, мразат и убиваат другите. И јас веќе не ни знам што значи тој збор“.
Вината што ја носи и со која живее е опишана во продолженијата на романот, а за тоа зборувал неколку пати во телевизиски емисии. Домашната публика, пак, нетрпеливо го чекаше враќањето на Жарет на големите екрани. Во 2015 година ја сними „Смрдливата бајка“, а потоа сериите „Сенки над Балканот“, „Корени“, „Државен службеник“, „Калкански кругови“ и многу други. Лаушевиќ, како ретко кој друг, се издигна како феникс од пепелта и повторно ги стопли срцата на своите верни обожаватели, кои речиси две децении веруваа дека ќе се врати на својот основен повик.
Жарко Лаушевиќ, кој и денеска не може да си го прости двојното убиство, на почетокот на судењето зборуваше:
– Се чувствувам ужасно, сочувствувам со семејствата на повредените. Моето семејство трагично го доживува сето ова и ништо нема да биде исто во мојот живот.
Потоа ја повтори изјавата од истрагата.
– Застанавме во едно кафуле, каде што, кога нарачавме оброк, ја прашав келнерката: „Каква гужва е ова“ затоа што слушав некоја врева. Еден млад човек кој седел на ѕидот од кафулето прашал: „Што е работата, момче? Реков: „Ништо, се е во ред“, и овој дијалог се повтори, втор, па трет пат. Не направив ништо што би можело да предизвика тепачка – рече Лаушевиќ и додаде:
– Пријде друг тип, а јас бев удрен. Ме туркаа, влечеа, ме удираа… За момент изгубив свест. Се, проценувам, се случи најмногу за половина минута, се сеќавам само на делови од настанот затоа што се ми беше збркано во главата. Чувствував дека чантата, која во последно време секогаш ја носев преку моето рамо, а во која имаше пиштол, ми се лизга. Успеав да го извадам оружјето, повторувам, но нападот не престана. Пукав, не знам колку пати. Имав ужасно чувство на страв, мислев дека ми испаднаа контактните леќи. Потоа го гледам брат ми како лежи на два метри од мене и другиот човек над него, кој постојано го удира со нешто во главата. Имав впечаток дека си го одзема животот и пукаше, без размислување.
Истата верзија на настаните ја кажа и неговиот брат Бранимир:
– Лежев на стомак и додека лежев го извадив пиштолот од зад кучињата. Мислам дека испукав само една куршума, преку глава, без да нишани, пред да изгубам свест. Претходно не слушнав како некој пука, вревата ми беше во главата.
Серијата „Падот“ е снимена, се чини, не со намера да се ослободи Лаушевиќ од неговата несомнена вина за убиствата што ги извршил, туку да се прикаже внатрешната борба на човекот што го извршил злосторството. Одекна реченицата „По таа есен веќе ништо не се сеќавам“, која српската кинематографија долго ќе ја памети.