„Кога размислувам за тоа што се случи со луѓето во Сирија, ми доаѓаат солзи. Дојдов да платам 2.500 денари за да им помогнам на тие несреќници. Толку оставив од пензијата. Ако можам јас, секој може. Секоја помош им значи. Тоа е болка што му се случи на тој народ“.
Вака зборува вака Момчило Маринковиќ (83), пензионер, кој вчера во текот на денот го затекнавме пред сириската амбасада, каде што земаат парична помош за луѓето кои претрпеа големи загуби во земјотресот. . Дека Момчило го најдовме кога доаѓаше. Сердар Јола полека чекореше по улицата.
Влегол внатре, прашал каде да ги плати парите. Ги дал парите, добил потврда за уплата. Го стави во џеб, не грижејќи се за неа. Нему му е важно што дал, што помогнал. Со солзи во очите ни зборуваше накратко.
– Секоја вечер и во вестите во текот на денот гледам што се случува со настраданите луѓе, почувствував потреба некако да помогнам. На луѓето од Сирија им е особено тешко, потешко е затоа што имаат и санкции… Останатите се без куќи и семејства. Тага – со растреперен глас рече чичко Момчило.
И додека тој заминуваше, доаѓаа луѓе. Недела попладне, забно сонце. Хуманите луѓе не мируваат, сакаат да помогнат. Не грижете се за зимата. Од нив 10-15 поминаа додека нашата екипа беше пред амбасадата.
Иако сириските граѓани можат да платат пари само во амбасадата во Белград, каде што добиваат писмена потврда за уплатата, луѓето сепак добиваат помош таму. Павле Давидовиќ и Јелена Буњак внесоа чанти во амбасадата, а од нив ѕиркаа плишани мечиња и козметика.
– Ги следевме вестите и видовме низ каква голгота поминаа тие луѓе. Почувствувавме потреба да донираме нешто, колку што можеме, со оглед на тоа дека ретко кој и помага на Сирија. Спакувавме гардероба, облека, средства за хигиена, се што мислевме дека им е потребно во овој момент.