Бил од благородничко потекло, па уште како млад станал висок дворјанин на дворот на византискиот цар Ираклиј.
Српската православна црква денес го слави празникот посветен на Преподобен Максим Исповедник — еден од светителите кои во историјата на христијанството најмногу пострадале поради својата вера и учење.
Преподобен Максим Исповедник е роден кон крајот на 6 век, најверојатно во Цариград, иако има мислења дека потекнувал и од Палестина. Поради благородничкото потекло, рано станал висок службеник на царскиот двор. Долги години бил во таа служба, но подоцна сфатил дека световниот живот не е за него и решил да се замонаши. Околу 615 година ги напуштил сите јавни функции и станал монах во манастирот Филипик во Хрисопол, близу Константинопол, каде подоцна станал и старешина.
Подоцна се преселил во Картагина, каде брзо станал познат како истакнат богослов и духовен писател. Големото знаење стекнато во младоста го користел за ширење на христијанството и за помагање на луѓето во неволја, па бил многу почитуван и уште за време на животот сметан за свет човек.
Дел од неговите проповеди се сочувани и денес, особено оние што го објаснуваат гревот и природата на злото. Според Максим, гревот е оддалечување на човекот од вистинското битие. Себелюбието е најголем грев, затоа што го одвојува човекот од љубовта, односно од Бога. Тој го опишува злото како недостаток на битие — отсуство, а не посебна сила. Затоа, пеколот го толкува како отсуство на љубовта, што ја нарушува суштината на човекот.
Изворот на злото е во слободната одлука на човекот, а не во неговата природа. Наспроти себелюбието, Максим ја поставува љубовта — која секогаш значи љубов кон другиот, кон човекот и кон Бога.
„Кој во своето срце има и трага од омраза кон било кој човек, поради било каква грешка, тој е туѓ на љубовта кон Бога. Зашто љубовта кон Бога не трпи омраза кон човекот“, поучувал Свети Максим.
Во тоа време во Византија се водел голем богословски спор околу односот меѓу човечката и божествената природа на Христос. Едни учеле дека Христос има една волја, а други — меѓу кои и Максим — дека има и човечка и божествена природа и соодветно две волји. Поради своето учење, тој влегол во судир со тогашните црковни и државни власти, но не се откажал од ставот.
Бил уапсен, изложен на тешки казни и прогонет во далечен крај на царството, каде ги поминал последните денови од животот. Се упокоил во прогонство во 662 година.
Подоцна неговото учење било прифатено како исправно на Шестиот вселенски собор во Цариград, а тој бил прогласен за светител и црковен отец.
Свети Максим Исповедник се смета за заштитник на праведните и добрите луѓе кои неправедно страдаат во животот. Се верува дека молитвата кон него носи утеха и духовна сила, и дека на овој ден верниците бараат заштита од несреќи и болести.
Тропар на светителот:
Учителу на Православието, наставнику на побожноста и чистотата, светилнику на вселената, боговдахновен украсу на архиереите, премудар Максиме, со твоето учење сите ги просветли; духовна лиро, моли Го Христа Бога да ги спаси душите наши.