Децата беа испратени едно по едно во светот, во училиштата, колеџите. Куќата е празна. Деца никаде, а работата е иста.
Станко беше домаќин. Првиот во с. Тој се ожени со Виду, млад. Родени се пет деца. Три сина и две ќерки.
Добро и чесно семејство. Тие работеа напорно како што работеа сите во некои среќни и несреќни периоди. Многу, напорно и фер. Децата беа испратени едно по едно во светот, во училиштата, колеџите. Куќата е празна. Деца никаде, а работата е иста. Луѓето им рекоа:
„Станко ја намали работата, продаваше ливади и говеда, не можеш сам, а Вида не може повеќе. Искусете го ова малку што останува без коса, гребла, сопрузи, млекари и штали.
Тој секогаш им одговарал: „Еве само Јово да заврши училиште, Мира да се омажи, Јанко да се вработи, Бранка да заврши факултет, Горан да направи свадба“.
Со испукани раце, платија некои студентски соби во Белград, првите темели на куќите на нивните деца, ги кренаа крововите, се венчаа, „Децата живееја дел од животот“ и ги заборавија. Останаа сами, некаде горе на врвот на планината.
Им праќаа сирење и крем на своите деца, со автобус… Секоја кофа и парче беше исполнето со солзи. Секој, секој требаше да ги запомни нив… Дека се полоши, сè уште живи… дека се добро, дека не им треба ништо друго освен нив… Нивните глави и насмевки, нивната љубов, покани, писма… Никој од петмина не забележал таму чудна соленост на сирењето од мајката и таткото… Секој тагуваше и се пресолуваше со тага, недостаток и осаменост.
Вида почина едно септемвриско утро. Среде куќата и се скрши срцето. Таа ја испушти душата токму таму каде што ја даде својата душа.
Станко останува сам. Ги погледна sидовите, се повика на детското пискање и радост, мирисот на леб на Вида и нејзините топли очи. Тишината му ги скина градите. Ноќе, долго време ќе седеше на базамакот на празна куќа… Гледаше во небото… Сликите беа промовирани… Тој само ја скрши тишината што му се провлече во срцето и душата.
Му се слоши… Три сина и две ќерки. Почнаа да го преместуваат, од едниот во другиот. Им пречеше на сите. Неговите снаи се скараа со неговите синови поради него… Не можеше да се случи истото со неговите ќерки… Го скршија жив, толку болен… Секој пат кога ќе му ја спакуваа торбата за некој друг, ќе му ја скршеа душата.
Повторно ја напушти куќата на Мира со таа проклета торба. Неговата внука Милица долета во неговите раце, цврсто го прегрна и почна да плаче.
„Не лале… Немој дедо…“ „ќе се видиме наскоро, нели? Повторно доаѓаш кај нас, мамо, нели? Мамо? “
Колку бразди имаше на лицето, имаше солзи од јоргован солзи. Треперење на брадата ги потресе, а нивните очи беа благи, сини, заматени Тој силно се прегрна:
„Нема повеќе да се видиме. Биди добар и не го заборавај дедо ти “.
Таа зјапаше во неговата маќеа, наведната назад, чекор пауза, тешка, премногу тешка
Милица остана, немаше воздух, немаше глас … Солзите на дедото се залепија на лицето за зборовите „повеќе нема да се видиме“. Знаеше дека наскоро ќе замине, не кај некое од неговите пет деца, туку во подобар свет, каде што има место за него.
Го однеле во дом за стари лица. Умре сам, болен, замина … Сите раце и ‘рбет издржаа на неговите деца, но срцето, срцето не издржаа. Експлодираше една вечер, во некоја ронлива просторија, напуштена од сите.
Последните зборови: „Само моите деца нека бидат добро“… Ја држеше за рака сестра си додека ја пушташе душата… Последната солза течеше на овој свет.
И во него десет раце, и никој во неговата.
Автор: Зорица Вучелиќ / Фејсбук