Голи Оток беше затвор управуван од затвореници и тоа е се што треба да знаете за тој затвор за да ја разберете целата тортура низ која поминувале луѓето таму.
Најозлогласениот политички затвор на Тито беше на брегот на денешна Хрватска на Голи Оток. Овој островски затвор, кој функционираше помеѓу 1949 и 1956 година, се разликува од сите модерни затвори бидејќи во него работат ЗАТВОРЕНИЦИ.
Улогата на затворот беше да ги реформира затворениците преку принудни психолошки форми на превоспитување. Луѓето кои минувале низ Голи оток повеќе не биле способни за живот.
И како сето тоа започна?
Тајната полиција ќе ги фати затворениците, од кои повеќето не ни знаеле што е нивниот „грев“, а потоа ќе ги пренесе на островот. Оние луѓе кои преживеаја да разговараат рекоа дека „добредојде“ на Голи Оток е еднакво на пекол.
Затвореникот поминувал низ ритуал наречен „жежок зајак“ што значело дека лицето минува низ барикада од затвореници кои го тепале. Подоцна, затвореникот ќе треба да каже кој од нив го тепал помалку, а потоа тој затвореник кој „бил нежен“ ќе помине низ ритуалот „топол зајак“.
На Голи Оток дисциплината не ја спроведувале стражарите, туку самите затвореници.
Откако ќе дојдат во ќелијата, затворениците треба да им признаат на своите цимери што правеле, што мислеле, кажале и што мислат сега.
Доколку затвореникот повторно каже нешто несоодветно, ќе биде отпуштен и физички казнет од другите затвореници.
Ако кажуваат што не треба, затворениците ќе беа принудени да пишуваат изјави додека не го сменуваат односот кон Тито.
Затворениците беа во постојан страв да не бидат шпионирани од други затвореници и чувари. Дури и да ги поминат сите чекори на превоспитување, ќе треба да помогнат во тепањето и деградирањето на новите затвореници. Ова доведе до сериозни психолошки нарушувања кај затворениците.
Доколку затвореникот одбивал да учествува во дехуманизацијата на новите затвореници, тој бил вратен на почетокот на процесот на „превоспитување“.
Целиот процес низ кој поминаа затворениците, тортурата, психичкото понижување и обезличувањето на Голи Оток засекогаш ќе ги уништи животите на затворениците.
Кога на крајот беа ослободени од Голи Оток, повеќето затвореници немаше да можат да се вратат во заедницата бидејќи луѓето ги избегнуваа во страв да не бидат доведени во каква било врска со нив, пишува historyofyesterday.
По смртта на претседателот на Југославија, Јосип Броз Тито, во 1980 година, логорот беше претворен во малолетничка колонија, која беше затворена истата година, бидејќи меѓународните организации за човекови права ја обвинија Југославија за нехумано постапување кон затворениците. По конечното затворање на комплексот во 1988 година, неговите последни чувари си заминаа.
Според некои сведоштва на затворениците, едно од мачењата била наредбата да се засади дрво и да се заштити од сонцето со своето тело. За секое дрво беа обезбедени 0,5-0,7 литри вода (на Голи Оток нема извор на вода за пиење), додека на затворениците им беа обезбедени до 0,2 литри, односно една чаша дневно.