Бабите и дедовците викаат за помош, но никој не ги слуша, ниту нивното сопствено дете.
Брачен пар од Хрватска, кој веќе навлезе во деветтата деценија, на старост не може да најде мир во сопствениот дом. Кога се родиле нивните правнуци, нивната среќа немала граници, но никогаш не можеле да замислат дека се ќе им се среди. Постарата пензионерка се срами дури и да покренува семејни проблеми, но веќе не може да ги држи за себе.
Својата исповед ја дала за хрватскиот портал „Моје време“ бидејќи повеќе не гледала излез. Таа, како што истакна, нема ниту здравје, ниту пари, а институциите не и понудиле прифатливо решение.
– Долго време сакав да ве исконтактирам, но се срамам што ќе кажат нашите пријатели и познаници во другите градови. Затоа сакам да останам анонимен. Ќе ја скратам мојата многу долга и тажна приказна, за жал, поради операцијата на окото, тешко ми е да пишувам – објаснува тој.
Нејзиниот сопруг, кој е пет години помлад од неа, и таа се чувствува беспомошно.
– Стари сме и болни, а нашата ќерка воопшто не се грижи за нас. Гледаме дека треба да одиме во старечки дом, но не можеме поради нашите многу мали пензии – признава за „Моје време“.
Таа потоа објаснува дека се обратиле и до социјалните служби за помош, но со ниските примања ќе морале да дадат се што имаат за да одат во домот: мала куќа од 50 квадрати, наследената четвртина од станот на нејзиниот сопруг и нејзината земја.
Како што истакнала во писмото, сметаат дека одењето во старечки дом им е прескапо, па затоа би сакале да останат во својот дом додека можат сами да функционираат. Не е големо, но доволно им е. Проблемот е што немаат мир во тоа, а тоа е поради нивните внуци. Тие се вселиле, повикувајќи ги нивните баби и дедовци да си заминат.
– Нашите правнуци се вселија во нашата куќа, не избркаат, ни се закануваат, па дури и креваат раце врз нас. Нивниот терор го трпиме цели осум години. „Никој не реагира, а институциите потфрлија, а и кога пукаа на нашата врата не ги оддалечија од нас“, тврди преплашената старица.
Таа нагласува дека таа и нејзиниот сопруг се очајни, и дека и во најлошите кошмари не можеле да замислат дека тоа ќе го доживеат од своите најблиски.
– Очајни сме во овие старост. Нема ли правда, нема закон? За жал, ми се чини дека сè овде се решава преку шанкот или креветот. Животите ни се во опасност, на кого и да се обратиме, никој не се грижи. Дури и пишав на министерот. Сакаме да живееме мирен и достоинствен живот, според сите закони и устав, ова малку што ни е оставено – пишува потресената госпоѓа и додава:
-Не спиеме ни ноќе ни дење поради нивното малтретирање, смрдеата на изметот што не ни ја чистат пред врата откако ќе им изврши нужда на кучето. Мојот сопруг има болест на белите дробови, има астма и се гуши од неа. Плачеме за помош – нагласи таа.