Покрај новиот шпорет и машината за перење, Адем би сакал надлежните да го санираат и патот до селото.
Судбината на Адем Папрачанин од селото Пештеци кај Горажде е една од оние тешки, сурови, повоени, кои го стегаат срцето и ги замрзнуваат мислите, па не може да се пренесе со зборови. Тоа е приказна за сиромаштија , безнадежност и нарушено здравје, во која и причините и виновниците се помалку важни од потребата да се направи нешто и да се поправи.
Адем живее без приходи во селото до кое водат лоши, тесни патишта, со делници, веројатно пред избори, на места поставен асфалт и се уште ја чека првата пензија, пишува Аваз .
– Сам како волк – вака го опишува својот живот во селото, на околу 25 километри од Горажде.
Адем ги минува деновите во друштво на своите кози.
– Сега имам од 40 до 50. Минатата година ги продадов моите стари кози на месар, а оваа година некои од помладите остареа, а некои уште ми требаат. Би сакал да продадам и да го намалам бројот, но нема да дадам коза за сто марки, да ме уценуваат – вели Папрачанин.
Откако донаторите ја обновиле неговата куќа, Адем се посветил на сточарството за да се обиде да преживее. Неговиот двор е покриен со сено бидејќи последните дождови и стадо кози создадоа кал низ која тешко се оди.
Во своето домаќинство сè им подредувал на козите кои ги сместил во придружните објекти, подрумот на куќата, но и повеќето од собите. Оставил неколку болни деца пред зарѓаниот шпорет да се греат заедно.
– Ми откажа шпоретот, машината за перење не работи, па немам каде да ја мијам кошулата. Што ќе правам кога немам приходи… се борам да земам пензија, да им купам сено да не ме издржуваат. Јас сум во минус со нив бидејќи сите сакаат да купат евтино, а таа ми јаде 300 марки сено – вели Адем.
Негова желба, освен да купи нов шпорет и машина за перење, е надлежните да го поправат патот до селото за да не биде отсечен.
Адем порано бил добар грнчар, се сеќава и на војната во која било запалено селото, протерување на населението, а гледал како гори куќата на татко му и столарската работилница на спротивниот брег на Дрина.
Тој беше припадник на Армијата на РБиХ.
– Порано работев во неколку фирми и имав 16-17 години стаж, па ме купија од бирото, па некако ги исполнив условите. Ги предадов сите хартии и сега ја чекам петтата за да ја добијам првата пензија – вели Папрачанин.
(Telegraf.rs)