Дека животот навистина пишува неверојатни приказни илустрира судбината на Ана од Ужице, која го запознала човекот на својот живот во родниот град, роден во Нигерија! Имено, судијата Мекстенхоуп дошол во Србија на одмор, бидејќи се интересирал за нашата култура, па токму тука се заљубил и решил целосно да го промени животот поради една Србинка. Нивната приказна започна пред 11 години и станува се поубава…
Судијата потекнува од племето Игбо (понекогаш наречено Ибо) и тие се еден од најголемите народи во Африка, главно живеат во Нигерија.
– Дел од животот поминав во Велика Британија, дел во Нигерија, дел од образованието во една и друга земја. За Србија дозна преку пријател и секако му се допадна Србија. Доаѓаше на гости со другарите и се сретнавме во една прилика, но секако на почетокот беше само пријателство, допишување, немаше навестување дека ќе прерасне во врска – изјави Ана во емисијата на Прва.
По деноноќно допишување, сфатиле дека се наменети еден за друг и западнале во романса, па решиле местото на живеење да им биде Ужице. По две години врска, тие се венчаа, а потоа добија три преслатки наследнички кои повеќе личат на нивниот татко.
Судијата и Ана имаат три ќерки именувани по Ибо и српската традиција. Нивните имиња се Келеја Теодора, Касием Касија и Обим Ленка, која е најстарата, а по нејзина желба неодамна е крстена по православен обред.
Но, Ана истакнува дека на почетокот не било воопшто лесно, а наишле на осуда од околината, додека соседите биле полни со предрасуди.
– Имаше се, имаше и некои непријатни ситуации, имаше осуда, имаше предрасуди, имаше противење, толку силно противење – рече Ана и додаде дека тие коментари навистина ја погодиле. Беше многу тешко, на моменти многу тешко. Но, успеав – изјави таа.
Таа истакнува дека нејзиниот сопруг сега е многу поприфатен отколку пред 10 години кога се запознале.
– Сега ми се чини дека луѓето се навикнати на тоа. Пред десет години беше малку поинаку, кога се запознавме двајцата. Сега, мислам, луѓето се навикнаа на тоа, сега има и спортисти. Она што е интересно е, обично кога ќе ме сретнат луѓето мислат дека е фудбалер или кошаркар – вели Ана.
Ниту на Џаж не му беше лесно да се навикне на нашата средина, а имаше големи тешкотии додека ги совлада традициите и обичаите, а требаше да се навикне и на вкусот на храната.
– Ужице ми се допадна затоа што изгледа како порелаксиран град. Особено ми се допадна ракијата. Иако ме плашеа пред да дојдам во Србија дека ќе се соочам со расизам, јас ги немав тие проблеми. Ми се допаѓа и тоа што луѓето овде гравитираат околу семејството, слично е и во Африка – вели тој и додава:
-Во Србија на почетокот јадев само банани и кикиритки, беше навистина комплицирано. Во Лондон имате застапени различни кујни, овде беше сосема поинаку, но јас се навикнав – додава Џаџ, кој особено сака печење и јадење кое го нарекува „жешко јајце“.
Најтешко му е разделбата од семејството, бидејќи многу време поминува во Даблин поради работа.
– Понекогаш може да биде навистина тешко. Иако постојано сум во контакт со моето семејство, не е исто како кога сум таму со нив, па понекогаш одиме заедно на патување. Најтешко ни е поради децата, потребно е двајцата родители да бидат присутни во нивниот живот. Но, засега се мачиме со тоа – истакнува тој, додека Ана додава:
– Од една страна, Ужице е помал град, па полесно се функционира со три деца и работа. Тие одат во нивните училишта, градинки и сите овие дополнителни активности, а ние имаме и баба-услуга, дека-сервис, така што тука не е страшно. Тато го нема секако, но тука не е лошо.
Тој истакнува дека основниот јазик на неговите ќерки е српскиот.
– Засега знаат српски, бидејќи е одлучено српскиот да им биде мајчин јазик, бидејќи е малку потешко да го совладаат. Постарата ќерка веќе зборува англиски, а помалите учат.
Таа има голема желба да ги однесе своите деца во Нигерија.
– Би сакал да ги земам. Планиравме да ги спуштиме до домот. Да објаснам, неговите пријатели, семејството, официјално не ја признаваат Нигерија за своја татковина, туку Биафра. Бидејќи тие се всушност народот Ибо, моментално најнаселениот народ во самата земја Нигерија. Тие имаат свој јазик, своја култура, свои традиции. Па би било убаво сите заедно да слеземе, сето тоа да го запознаеме на лице место – посочува Ана.