Лука има само осумнаесет години, но тој е домаќин и млад човек на пример. Пред десет години го загуби татко си, има сестра и мајка и поради тажни околности, тој е единствената машка глава во семејството.
Не ги изневери, бидејќи овој млад човек од Златибор е одличен студент на Економското училиште, но и вреден работник кој не сакаше семејното огниште во селото Семењево кај Кајетина да прерасне во плевел и да биде само уште еден во низа напуштени домаќинства во областа Златибор.
Дојдов во селото со татко ми, а подоцна и кај баба ми. Кога веќе беше во напредните години, во нејзините очи видов тага што не може да го одржува домаќинството како што беше додека нејзиниот татко беше жив. Во тоа време бев уште мал, но ветив штом станав малку посилен дека нема да дозволам овци на други луѓе да ги пасат ливадите и така беше.
Во времето на епидемијата на вирусот корона, часовите се одржуваат претежно на Интернет, овде сум опремен со се што ми треба и затоа одам на часови, како што би работела од куќа лоцирана на Златибор, а останатото време работев на имот – и рече на РИНА вреден млад човек.
И, ако патот ве одведе до планинските снопчиња во селото Семегњево, во дворот на Крепуjаревиќ, ништо не би укажувало на тоа дека ова домаќинство е целосно одржувано од средношколец со речиси сите петки во дневникот. Лука има овци, јагниња, свињи, стаклена градина, овоштарник и повеќе од два хектари земја што ги коси и подготвува сено за говеда. Покрај бараката има купишта дрва што ги обезбеди и сецкаше самиот. Тој е најмладиот жител во тој дел од селото, им помага на преостанатите мештани секогаш кога ќе има можност и со тоа им носи насмевка на лицата.
– Јас ја молжам кравата на комшијата секое утро затоа што тој повеќе не е во можност да ги работи тие рурални работи заради возраста, исецкам дрва за моите постари баби кога и да ми требаат, тие ми плетеа џемпер затоа што не сакам да им наплатам . Како и да е, иако не ми треба бидејќи татко ми има пензија, а јас имам стипендија од училиште затоа што сум одличен студент, сакам да ги засукам ракавите секогаш кога ќе ми треба и со тоа да заработам некои динари. Инвестирам во куќа на село, ги сменив вратите, прозорците, малку ја проширив просторијата. Планирам да изградам штала. Посакувам ако мојот покоен татко и баба можеа да ме видат, да се гордеат со мене – вели Лука.
За десет години, се гледам себеси како млад човек кој заврши факултет, оженет и со деца. Јас не сум осамен волк тука на село и сакам здраво и среќно семејство. Можеме да живееме и во Златибор, ако тоа го бараат работните места од нас, но домаќинството во Семегњево не смее да биде затворено. Тука ја пренесов славата за славење, нема поголема грациозност околу срцето кога ќе запалите свечена свеќа под сликите на вашите предци – рече младиот Лука Крепуjаревиќ, што е доказ дека современите технологии и „предизвиците за разговор со крлежи“ понекогаш го губат битка против традицијата и старите семејни вредности.
Погледнете го видеото на на овој линк:
(Телеграф.рс)