Познат писател открива што прави секој човек кога ќе почувствува дека животот му се приближува кон крајот.
Понекогаш, во одредени години, доаѓа до тивка, но забележлива промена: човекот сè почесто почнува да се навраќа кон минатото. Не затоа што сегашноста нема смисла, туку затоа што минатото се проширува, станува подлабоко и побогато со значење. Како во него да се кријат одговори што порано немало време да се согледаат.
Мудроста на Јуриј Нагибин
Писателот Јуриј Нагибин забележал една суптилна, но длабоко човечка појава. Кога човек ќе насети дека животот му се ближи кон крајот, во него се јавува потреба да воведе ред. Не само во надворешниот свет — меѓу работите и документите — туку пред сè во себе.
Тоа не е чистење на просторот, туку внатрешно средување: на мислите, сеќавањата и односите. Како човек да го прелистува сопствениот живот како стари писма, обидувајќи се да разликува што навистина било негово, а што било минливо и случајно.
Нагибин тоа го опишал со зборовите: „Како да се обидувам да оставам зад себе ред, чистота и да го зачувам само она што навистина било мое.“
Во оваа мисла нема страв — туку потреба за завршница и јасност.
Потребата за внатрешен мир
Во такви моменти, човек природно тежнее кон едноставност: да прости, да се ослободи од товарот, да го прифати она што не може да го промени. Тоа е процес во кој суштинското се одвојува од неважното.
„Смислата на животот е да му се даде смисла“, напишал Виктор Франкл.
Можеби токму тогаш, кога ќе се смират надворешните барања и очекувања, таа смисла станува најјасна. Без бучава, без потреба за докажување — останува само она што навистина е важно.
Кога сè доаѓа на свое место
На крајот, прашањата се менуваат. Повеќе не е пресудно колку време поминало, туку како било исполнето. Дали имало љубов, смисла и автентичност.
Во тоа соочување, многумина сфаќаат дека редот не е нешто што треба да се воспостави дури на крајот, туку нешто што се гради во текот на целиот живот. Така нема потреба од брзање, од поправање на неизреченото или носење товар што можел да се остави многу порано.
Важноста на навременото „средување“ на животот
Суштината на оваа мисла не е дека човек почнува да ги средува работите дури кога ќе го почувствува крајот, туку дека тоа треба да го прави многу порано.
Додека сè уште има време, важно е:
- да се каже она што е важно
- да се разреши она што оптоварува
- да се отпушти непотребното
- да се зачува она што има вистинска вредност
Зашто редот во животот не значи совршенство, туку јасност и искрен однос кон себе.
Заклучна мисла
„Животот не се мери со времето, туку со длабочината на она што се живее“, рекол Серен Киркегор.
Можеби токму тоа е најважната порака: да не се чека последниот момент за да се согледа животот во целина, туку да се живее така што, кога ќе дојде време за осврт, ќе постои тивка сигурност — дека тоа навистина бил сопствен, автентичен живот.