Речениците кои никогаш не треба да им се кажат на старите родители можат да остават длабоки рани. Откријте кои зборови треба да се избегнуваат.
Постојат реченици кои се кажуваат во момент на лутина, замор или беспомошност, а потоа остануваат засекогаш врежани во срцето на оној кому му се упатени. Особено кога доаѓаат од детето – личноста која родителот ја одгледувал, штител и на која со години ѝ давал љубов, време и сила.
Староста е период од животот во кој човек често се соочува со промени кои не се лесни. Некогаш силниот родител кој носел одлуки, работел, се грижел за семејството и бил потпора за другите, со текот на времето може да стане послаб, поспор, позаборавен или позависен од помошта на своите деца.
12 реченици кои никогаш не треба да им ги кажете на старите родители: Ќе им го скршите срцето
Во тие моменти на родителот често не му е потребна совршена помош, туку чувство дека не станал невидлив и неважен.
Затоа постојат зборови кои детето никогаш не треба да ги изговори, дури и кога е уморно, преоптоварено или повредено.
„Ти си ми товар“ – реченица која може да му го скрши срцето на родителот
Можеби ова е една од најтешките реченици што еден стар родител може да ја слушне од своето дете.
За детето, родителот често е само личност на која ѝ треба помош со секојдневни работи – одење на лекар, купување, домашни обврски или финансиска поддршка.
Но за родителот таа помош не е само практична работа.
Тој често веќе го носи својот страв – дека повеќе не е потребен, дека пречи, дека зазема место во животот на своите деца.
Кога ќе слушне:
„Ти си ми товар.“
тој не ги слуша само зборовите. Често слуша:
„Повеќе не си важен.“
„Твојот живот нема вредност.“
„Сè што си дал повеќе не значи ништо.“
А вистината е дека старите родители не се товар – тие се луѓе кои во еден период од животот го носеле товарот на целото семејство.
„Подобро да те нема“ – зборови кои не се забораваат
Оваа реченица често излегува од устата на луѓето во момент на голем бес или исцрпеност.
Можеби е кажана во кавга, можеби без вистинска намера, но кај постар човек може да остави длабока емоционална повреда.
Многу стари луѓе веќе се борат со чувството на осаменост. Некои се прашуваат дали сè уште имаат свое место во семејството, дали некој се сеќава на нив и дали сè уште се потребни.
Кога од најблиската личност ќе слушнат:
„Подобро да те нема.“
можат да почнат да веруваат дека нивниот живот повеќе нема смисла.
Затоа е важно да се најдат поинакви зборови, дури и кога е тешко.
Наместо обвинување, може да се каже:
„Ми е тешко во моментов, ми треба малку време.“
„Уморен/а сум, но сакам да најдеме решение.“
„Ајде заедно да видиме како можеме подобро.“
„Молчи, ти веќе ништо не разбираш“ – понижување кое боли повеќе од болеста
Староста често носи промени.
Родителот можеби размислува поспоро, потешко ги следи новите технологии, има поинаков поглед на светот или ги повторува истите прашања.
Но годините не му го одземаат човечкото достоинство.
Реченицата:
„Молчи, ти веќе ништо не разбираш.“
не зборува само за моментното несогласување.
Таа испраќа порака дека мислењето на постарата личност повеќе не е важно.
А секој човек, без разлика на возраста, сака да биде слушнат и почитуван.
Понекогаш на родителот не му треба некој да му објасни дека греши. Потребно му е само да почувствува дека неговото дете сè уште го гледа како личност, а не како проблем.
„Сè ми уништи“ – префрлање на минатото кое остава вина
Многу луѓе во зрелите години носат нерешени повреди од детството.
Некој смета дека не добил доволно внимание, некој дека родителите не го разбирале доволно, а некој се сеќава на грешки кои и понатаму болат.
Разговорот за тоа може да биде здрав и потребен.
Но реченицата кажана како конечна пресуда:
„Сè ми уништи.“
може да ја уништи и онаа мала блискост што останала.
Родителите не се совршени луѓе. Тие правеле грешки, како што сите правиме.
Но повеќето од нив немале намера да го повредат своето дете. Често го правеле најдоброто што знаеле, со знаењето и можностите што ги имале во тоа време.
Зошто децата понекогаш изговараат толку тешки зборови?
Не е тајна дека грижата за остарен родител може да биде многу тешка.
Децата кои им помагаат на родителите често се соочуваат со:
- недостаток на време,
- работни обврски,
- грижа за сопствените деца,
- финансиски притисок,
- емоционален замор.
Понекогаш насобраниот стрес се претвора во лутина.
Но важно е да се запомни – заморот е причина да побараме помош, а не причина да ја повредиме личноста која некогаш нè носела во своите раце.
Староста на родителите не е време за враќање долгови, туку за покажување љубов
Многу луѓе дури откако ќе го изгубат родителот сфаќаат колку би сакале уште еднаш да го слушнат неговиот глас, да испијат кафе со него или да му постават прашање што никогаш не стигнале да го постават.
Додека родителите се живи, сè уште имаме можност да ги поправиме односите.
Не мора секоја реченица да биде совршена.
Не мора секој ден да помине без несогласувања.
Но некои граници не треба да се преминат.
Затоа што човекот кој некогаш ја држел нашата рака додека сме учеле да одиме, еден ден може да биде оној на кого ќе му биде потребна нашата рака.