Напорната работа и големата посветеност секогаш на крајот се исплати, а тоа најдобро го докажува семејството Ристиќ од Топола. Младен Ристиќ пред повеќе од седумдесет години отворил продавница за чевли во градот, а подоцна неговиот син, снаа и внуци ја продолжиле оваа семејна традиција, но многу ја подобриле.
Тие ги споија искуството и младешките иновации и на тој начин започнаа производство на уникатни кожни обувки. Во секој пар чевли плетеа дел од своето срце. Сега работата ја презел неговиот син Александар, кој по завршувањето на студиите во Белград, сепак се вратил во Топола.
– Трчав низ продавницата од 12 години, гледајќи што прават моите родители. Како што минуваше времето, и јас имав желба да го продолжам семејниот бизнис, така и беше. Не можев да го замислам мојот живот без чевлите да бидат дел од мојот секој ден. Се правиме со рака, многу се внимава на секој детал, бидејќи само ако сте апсолутно посветени, успехот нема да изостане, изјави Александар Ристиќ.
Чевлите што ги произведуваат се направени во ограничени серии, а бидејќи се трудат да го исполнат барањето на секој клиент, многу парчиња се уникатни и единствени. Нивниот труд и труд многу брзо го препознаа, па нивните чевли ги носат многу познати личности, музичари, естрадни уметници, политичари, па дури и претседателот на Србија.
– Кога му правевме копачки, признавам дека бевме под малку поголем притисок од вообичаено. Секој бод и детал беше проверен двапати, а бидејќи носи поголем број, беше уште понапорен. Нашите чевли се уште ги носат Алка Вуица, членови на групата Фрајле, министри… Најважно е што никој не се пожали дека чевлите ни пукнале, дека се скршиле или нешто слично, а сите имаат двегодишна гаранција, – рече Александар.
Тој исто така вели дека најважниот дел од секоја чевли е ѓонот и дека му се посветува најмногу внимание. Се состои од четири слоја. Кожата што ја избираат за чевли мора да биде со најдобар квалитет. Зоран, таткото на Александар, вели дека кога започнало производството на чевли со послаб квалитет, сфатиле дека ќе успеат само доколку нивниот производ се разликува од другите.
– Мојот татко Младен е основач на овој семеен бизнис, кој занаетот го започнал уште како дете. Враќајќи се, отворил продавница за поправка на чевли. Но, како што започна масовното производство и имаше сè помалку луѓе кои поправаа чевли, ја развивме идејата да правиме чевли рачно.
Прво тоа беа специфичните чизми на офицери, а кога се вклучија децата, нашиот асротиман и начинот на производство се проширија. Цело време посакував ќерките и синот да ја продолжат нашата традиција и тој сон ми се оствари. Веќе можам да кажам дека ме совладаа, а тоа е најголема среќа за еден родител, рече Зоран.
