Според него, за одење во црква треба да се подготвиме и со изборот на облеката, исто како што човек се подготвува за настан што му е важен.

Отец Предраг Поповиќ зборувал за навиките на верниците и за облекувањето при одење во црква. Во своето обраќање се осврнал и на однесувањето на верниците за време на причестувањето, а издвоил една навика која, како што вели, му пречи – доаѓањето со кармин на усните.

Објаснил дека трага од карминот може да остане на лажичката со која потоа се причестуваат и други верници. Притоа нагласил дека, кога станува збор за женската облека во црква, никогаш не поставувал марама или долга сукња како услов.

„Јас никогаш немав проблем со тоа дали некој носи марама или не, дали носи долга сукња или не, но ми пречеше кога носите кармин кога се причестувате. На лажичката останува кармин, а потоа другите зад вас се причестуваат со истата лажичка“, рекол отец Предраг.

„Недела не е обичен ден“

Според мислењето на отец Предраг, неделната литургија треба да има посебно место во животот на верникот. Затоа смета дека за одење во црква треба да се подготвиме и со изборот на облеката, исто како што човек се подготвува за настан што му е важен.

Зборувајќи за боите што ги поврзува со неделното богослужение, тој рекол:

„Кога човек оди во црква, треба да се облече најубаво што може и задолжително да облече нешто бело. Особено кога оди во црква во недела, тоа е прослава на воскресението. Тогаш сè е бело, златно. Облеките во кои ние служиме се бели и златни, го симболизираат Небесното Царство и го претставуваат Небесното Царство.“

Свештеникот раскажал и дека еднаш ѝ обрнал внимание на жена која дошла во црква во тренерки. Нејзиното доаѓање, како што објаснил, го поттикнало поотворено да зборува за разликата помеѓу секојдневната облека и облеката што верникот ја избира за литургија.

„Една жена дојде во тренерки во црква, па ја прашав дали тргнала да трча. Ѝ реков: ‘Не можеш така. Така одиш дома, така одиш околу куќата, така работиш околу куќата, но не можеш така да одиш во црква. Не можеш така да одиш пред Господ.’“

Зошто го споменал свадбеното руво

Објаснувајќи што за него претставува подготовката за литургијата, Поповиќ се повикал на евангелската приказна за човекот кој се појавил на свадбена гозба без соодветно руво.

„Кога господарот повикал да се наполни трпезата, па еден влегол, тој вели: ‘А каде ти е свадбеното руво? Фатете го, врзете го и исфрлете го. Исфрлете го во затвор, во темница.’“

Поповиќ потоа порачал дека убавата облека што луѓето ја чуваат за свечени пригоди, според неговото мислење, треба да ја носат и кога одат на литургија. Нагласил дека со тоа сака да укаже на значењето на богослужението во животот на верниците.

„Сите тие убави одела што ги имаме во плакарите, секој има барем едно, или кошула или одело, не служат само кога одиме на свадба или крштевка, туку служат и кога одиме на литургија. Литургијата е над сè што постои во животот. И свадбата, и крштевката и сите тие прослави произлегуваат од литургијата. Литургијата е нешто за кое човек треба најубаво да се облече.“

„Светецот е таму каде што му се молиш“

Отец Предраг зборувал и за одењето на жените во машки манастири. Смета дека носењето марама во таква средина е израз на почит кон просторот и монашката заедница, иако се пошегувал дека некои жени ја ставаат и кога немале време да ја средат косата.

Се осврнал и на тоа како некои верници ги избираат манастирите што ќе ги посетат. Забележал дека особено се издвојуваат светилиштата во кои се наоѓаат мошти на светци, како поради тоа другите цркви и манастири да се помалку значајни.

На таквото споредување одговорил кратко:

„Светецот е таму каде што му се молиш и каде што го повикуваш.“