Поминаа три години откако Свети Василиј Острошки ми се појави во сон и не помина ден од тој ден без јас да му се молам и да го замолам да ме заштити.
Неговата слава е голема, а неговата милост уште поголема! Сонував за одмор, чекав, се радував, но и се плашев дали ќе можам да се одморам.
Една напорна година остана зад мене, и можеше се да реши еднаш на море, а попатно и посета на манастирот под Острог, каде што планирав да им оддадам почит на моштите на Свети Василиј Острошки.Од денот кога дознав за Светителот, неговата слава и милост, ја побарав неговата помош, му се молев, бев смирен секогаш кога ќе го повикав неговото име.Без оглед на несреќата што ме чекаше, чувствував дека секој исход е точно како што треба.
Иако, како што вели народот, не се планира да се оди во манастирот под Острог, јас планирав еден ден да одам на одмор и да побарам благослов од Свети Василиј Острошки, слава и милост кон него.
Луѓето велат, дури и моите најблиски, тој не дозволува грешниот и лажен покајник да им пријде на неговите мошти.
Таквите луѓе паѓаат во несвест, во еден вид транс, се тресат, плачат и монасите ги вадат во воздухот, се молат за нив и истураат света вода врз нив. Само вистинските покајници можат да се молат и да ги бакнуваат неговите мошти. Отидов неколку пати, се искачив пеш до горниот манастир и во ниту еден момент не се чувствував уморно.
Ништо освен упорност и просперитет. Овој пат, сакав да го почувствувам истото, бидејќи животот што ни е наметнат ги одзема овие две најважни чувства – дека можеме да ги издржиме сите неволји, без оглед колку е тешко за нас и има надеж и не чека само ако не се предадеме.
Исто така, планирав тоа лето, и не вреди да се планира, да го барам мирот што повторно го загубив понизно, кротко пред неговите мошти. Поминав еден ден пресметувајќи колку ме чини патувањето, кога да одам, кога да земам се, дали ќе се умориме, а тоа само ме загрижи дека заморот стана незаменлив дел од мене.
Вечерта заспав со молитва, но вознемирена и се најдов на добро позната патека. Се сетив на секој камен, корените на дрвото и знаев како да се искачам кон Манастирот. Беше толку реално, јасно и неговата слава и милост, ги чувствував. Се разбудив смирен, по долго време. Многу се сменив од мојата последна посета на манастирот, им дозволив на луѓето да ме менуваат и попуштив.
Стравот, огорченоста владееја со мене. Алчноста и гневот ме совладаа и кога се разбудив потполно смирена, решив со голема решителност да одам во Острог.Не ми се даде, ме запре кога направив чекор, се сруши и полета два метри во темнината. Имено, таа вечер отидов на прошетка, насмеан, среќен, задоволен и не сфаќајќи дека следниот момент ќе лежам сам во темнина, натопен во пот и навртувајќи од болка. Местото каде што шетавме не беше осветлено, јас дефинитивно газам во темнината бидејќи едвај се гледа, и овој пат зачекорив мислејќи дека има земја пред мене.
Се срушив, тропнав, несвесен за она што се случи, само слушнав како пука коската. Тој не ме напушти, тој беше веднаш до мене, ме спречи да не удрам во шила арматура што се разлеаа од земјата веднаш до мојата глава. Сe друго одеше брзо, како во филмот, брза помош, болница во Рисан, превоз со авион до Белград, операција и болка …
Ми испрати морничава порака, слава и милост за него, дека не сум подготвен да одам кон него како порано. Не бев чиста, мирна и кротка како порано. Дозволив ова зло бно време и зл ите луѓе да ме сменат, да ме направат лути, несреќни, несигурни, исплашени, без насмевки и задоволство дека она што го имаме е доволно за да одиме понатаму без корумпирани души и дека трката за пари и моќ нема да не добие било каде.
Пред мене е долго и тешко закрепнување, но веќе знам дека ќе тргнам на пат кон Свети Василиј Острошки со уште поголема желба./Секојден.нет