Добривоје Топаловиќ не напушти пред повеќе од 4 години, но неговите познати песни можат да се слушнат во пабовите и на прославите низ регионот.
Добривоје Топаловиќ , несудениот инженер, низ сплет на неверојатни околности стана легендарен пејач на народна музика, препознатлив по благата насмевка на лицето. Со својот суптилен глас лесно ја освојуваше публиката, но никогаш не се однесуваше како ѕвезда, згора на тоа ги избегнуваше медиумите и гостувањата во емисиите, а најмногу уживаше да ја забавува својата публика.
Топаловиќ за рубриката „Баксуз страна“ на магазинот „Сабор“ откри дека се откажал од кариерата како хармоникаш, но и дека неговите први чекори како пејач, иако несвесно, ги спречил никој друг туку кралот на народната музика. тогашниот исто така младиот Шабан Шаулиќ . Како се случило, можете да прочитате во исповедта на Топаловиќ објавена за „Сабор“ на 26 јуни 1997 година, која ја оживеа „Нпортал“:
„Скоро ништо не ми падна од кариерата и се заебав уште пред да почнам да се занимавам со оваа работа. „Задолжени“ да ми ја уништат кариерата како музичар беа Љубиша Павковиќ и Томица Милиќ. А за професионално спречување на второто, пејачката , главен виновник беше Шабан Шаулиќ Но, и покрај нивните напори да го спречат тоа, јас станав пејач!
Пред точно триесет години го започнав воениот рок. Имав малку музичко знаење, поточно незнаење. Завршив две години средно музичко училиште во Чачак и свирев хармоника, но слабо и лошо. Кога слушнав дека се ќе ми биде полесно во војска како музичар, пријавив дека можам да свирам хармоника. Ми дадоа дозвола да одам дома и да ја донесам. Донесов детска хармоника и храбро отидов на аудицијата што се одржа во домот на ЈНА во Риека. Со мене беше мојот пријател од Раље, кој свиреше на хармоника како мене, односно немаше поим!
Ги гледавме лицата околу нас и верувавме дека сите се како нас, дека се глупираат и дека ништо не знаат. Ех, кога некој Томица и некој Љубиша ќе почнат да играат! Само гледав каде е вратата, да ја избришам. Но, херојски го издржав нивниот одличен концерт. Веднаш по нив ни се јавија нас двајцата. Па кога останав жив… До тогаш не пријавив дека можам да пеам . Го извадив „кецот од ракав“, ја оставив хармониката и почнав да пеам. Немаше шанса да ја земам хармоника. Како можам да работам покрај такви мајстори? Добро ги исеков. Тоа беа Љубиша Павковиќ и Томица Милиќ, двајцата најголеми хармоникаши во земјава. Така ми ја уништија кариерата како музичар тој кобен ден!
Добро е што навреме го разбрав своето место. Три години подоцна, Мита Миќиќ, хармоникаш од Чачак, ме донесе во Белград, за да ме слушне Буца Јовановиќ, познат композитор. Влеговме во неговиот стан и седнавме. Трпеливо чекав да пеам. По десет минути виолинист од Обреновац донел ќелаво дете да го слушне како пее Буца. Добро се измеривме двајцата! Кога Буца му се обратил: – Ајде дете, запеј ни нешто!
Кога почна да пее, сакав повторно да се заглавам на вратата што е можно побрзо. Никогаш во животот не сум слушнал некој да пее толку убаво. Сите го слушаа со стравопочит. Ја пее својата песна и заминува. Ми се чини дека ништо во животот не ми беше потешко од пеењето по него. Детето беше – Шабан Шаулиќ! Немам поим како го пеев моето. Тоа беше песна на Том Здравковиќ. Буца незаинтересирано ме слушаше. Тогаш не знаев дека направив погрешен избор – тој воопшто не го сакаше Том. Ми вети дека ќе се врати кај мене. Чувствував дека нема ништо од тоа. Во право бев, Буца не ме контактираше. Да не пееше Шабан пред мене, приказната веројатно ќе одеше во друга насока. Како што е, морав да најдам друг начин да успеам. Дури после десет години го запознав Буца и снимив неколку негови песни“, откри тогаш Добривоје какви биле неговите почетоци во музиката.
Како изгледаше патот на Добривој до успехот?
Роден е на Мала Господина во 1944 година, а израснал во селото Прељина. Основно училиште завршил во родниот град, а во Чачачкото техничко училиште, машинство. По завршувањето на средното образование, помалку од 2 месеци работи во фирмата „Цер“. Се запишал на Вишата техничка школа во Белград, но по две години го загубил правото на понатамошно студирање. Сонот на неговата мајка бил да стане инженер и да го види својот син како бизнисмен, но судбината на интересен начин си поиграла со Боривој.
Неговата желба беше да сними рекорд . Се пријавил на селски натпревари на пејачи аматери, но никаде не можел да ја освои првата награда, бидејќи во тоа време Чачанскиот крај бил познат по добри пејачи. Во тоа време, во Мрчајевци, во соседното село, живеел Драган Алексиќ, хармоникаш и композитор, кој веќе снимал за Дискос. Кога во една прилика Добривоје го видел во кафана, веднаш побарал од оркестарот да запее нешто пред него и токму тој момент бил пресвртница во неговиот живот. Со Алексиќ ги сними првите четири сингл плочи.
Првиот јавен настап го има на фестивалот „Илиџе“ во 1970 година со песна која Спасоје Дукиќ ја отфрли и ја освои првата награда од публиката. По „Илиџа“ се беше многу полесно. Во меѓувреме се пресели од Дискос во ПГП. Во Белград почна да соработува со Миланковиќ, но сепак немаше добра песна. Уште поголем подем во неговата музичка кариера се случи кога ја сними песната „Ех да ми је“ на Обрен Пјевовиќ.
Еден од неговите најдобри пријатели на сцената беше Мирослав Илиќ, а нивната врска ја круниса и Кумстов. Заедно го снимија албумот „Отвори го прозорецот на малото девојче“. Сепак, најголемиот успех го доживеа во 1986 година во соработка со Мирољуб Аранѓеловиќ, кога ја сними една од нашите најубави кафански песни: „Црно вино“. Текстот го напиша поетесата Радмила Мудриниќ, а песната стана негова лична карта.
За оваа песна Добривоје вели дека „оваа песна ги отвори вратите за него и за младата публика. Сепак, младите диктираат што ќе се слуша“.
Добитник е на наградата Variety на Србија (1983), наградата за животно дело на фестивалот „Бисери на Моравија“ (2014), Плакетата „Златна лира“ за извонредни вокални достигнувања (2015), Наградата за животно дело од Здружение на поп музички уметници на Србија (2017), како и награда на многу музички фестивали.
Пеел на сите значајни локални фестивали на народна музика и освоил повеќе награди. Се запознал и соработувал со многу композитори и настапувал на речиси сите континенти. Живеел во родното село Прељина, а зимата ја поминал во Белград. Во текот на својата повеќедецениска кариера, тој сними дваесет и шест синглови и шеснаесет студиски албуми.
Кога имал внук, целото време му го посветил.
„Со сопругата живеам на село, а поголемиот дел од времето го поминувам со внук ми Радован. Полека ја ставам својата пејачка кариера кон крајот, па избегнувам концерти и појавувања на телевизија. Се трудам да одморам што повеќе со моето семејство и одржувајте го имотот, косете трева…“ изјави пред неколку години за „Свет“ Добривоје Топаловиќ.
Топаловиќ, чие детство беше поврзано со село, рече дека луѓето кои цел живот го поминале во градот се хендикепирани во споредба со оние од село.
– Ова е особено изразено денеска во време на големата економска криза. На село можеш да преживееш и во најтешките времиња, додека во градот гладот брзо тропа на врата – зборуваше тој за време на својот живот и додаде:
– Сепак по природа сум оптимист, мора да биде подобро, еден ден тркалото ќе се заврти во наша насока. Не сме толку проклет народ да мораме да бидеме вакви нон-стоп. За жал, мислам дека подобар живот овде нема да дојде долго, долго време. Жал ми е само за оваа млада генерација денес, бидејќи тие немаат иднина. И покрај се, не треба да се откажува, треба да се бори. Ги советувам младите да се занимаваат со спорт или да се приклучат на културно-уметничко друштво. Важно е да излезат од улица. Преку работа и ангажман во тие две области полека ќе дојде се што бараат и сонуваат – веруваше тој.
Пејачот Мирослав Илиќ до самиот крај беше во контакт со Добривој.
– Заедно поминавме низ се. Поминавме добар дел од животот заедно, а тоа беше во најубавата ера на нашиот занает. Сепак, долго време не сме се виделе. Не само поради неговата болест, туку и поради изборот на Добривоје. Малку се огради од се кон крајот на животот. Еднаш отишол на лекар и докторот му рекол дека треба да избира помеѓу пеење и цигари. Тогаш рече „Ќе морам да престанам да пеам“ – се присети Мирослав.
Последните денови ги поминал во селото со сопругата. Иако се бореше како пекол, тој многу брзо ја загуби битката со ракот. Тој почина на 75-годишна возраст во јуни 2020 година.
– Вујко Добривоје загина во куќата во село Прељина. Беше болен три месеци, одеше на терапија, но сакаше да ги помине последните денови со тетка му Мира – рекол неговиот внук Радослав Топаловиќ.
Добривоје зад себе ги остави сопругата, ќерката и внукот Радован.