Животната приказна на Сања од православно семејство која го пронашла својот мир во исламот, како и нејзината мајка Весна која ја прифатила истата вера, привлече големо внимание.
Животните приказни кои ги поместуваат границите и ги рушат длабоко вкоренетите предрасуди често предизвикуваат голем интерес кај јавноста. Една од таквите е исповедта на Сања Домуз Садиковиќ од Сараево, жена која пораснала во семејство со православна традиција, но својот духовен мир го пронашла во исламот.
Нејзината одлука не била резултат на притисок од околината, ниту моментален животен импулс, туку долг период на внатрешно барање на смисла и вера на која целосно ќе ѝ припаѓа. Она што нејзината приказна ја прави уште понеобична е фактот дека подоцна и нејзината мајка Весна одлучила да го прифати исламот, по години лична борба и тешки животни искушенија.
„Никогаш не велам дека сум ја променила верата“
Сања често истакнува дека не сака кога луѓето велат дека „ја променила верата“. Како што објаснува, таа пораснала во семејство кое припаѓало на православната традиција, но религијата никогаш не била важен дел од нејзиното воспитување.
„Никогаш не велам дека сум ја променила верата, бидејќи не сум била воспитана во религиозно семејство“, објаснила таа.
Како што вели, во нивниот дом се одбележувале големите празници како Божиќ и Велигден, но повеќе како семејна традиција отколку како израз на длабока религиозност. Поради тоа смета дека исламот не бил промена на нејзиниот верски идентитет, туку првата вера на која навистина ѝ припаѓала со целото свое срце.
За неа прифаќањето на исламот претставувало нов почеток и, како што самата вели, духовно повторно раѓање. Во таа вера пронашла одговори на многу прашања кои ја следеле уште од детството, но и внатрешен мир кој долго го барала.
Хиџабот како личен избор и израз на верата
Една од првите работи што луѓето ја забележуваат кога ќе ја запознаат Сања е хиџабот што го носи. Сепак, многу почесто од прашањата за верата, таа се соочува со коментари поради своето име.
„Како се викаш Сања, а носиш хиџаб?“, е прашањето кое, како што вели, го слушнала безброј пати.
Таквите реакции за неа се доказ колку луѓето и денес често ги поврзуваат името со националната или верската припадност, без да се обидат да ја запознаат нечија животна приказна.
Сања истакнува дека хиџабот не го доживува како товар или наметната обврска, туку како составен дел од нејзината вера и идентитет, кој го носи со радост и убедување.
Загубата на таткото ѝ го променила погледот кон животот
Еден од настаните кој оставил најдлабока трага во нејзиниот живот била смртта на нејзиниот татко Чедомир Домуз за време на војната во Босна и Херцеговина.
Сања вели дека детето дури по голема загуба сфаќа колку животот е минлив.
Додека другите деца верувале дека нивните родители се непобедливи и дека засекогаш ќе бидат покрај нив, таа многу рано научила колку животот може да се промени во еден момент. Токму тоа искуство ја натерало уште како млада да размислува за смислата на животот, смртта и верата.
Приказната за таткото кој некои и денес погрешно го осудуваат
Сеќавањето на нејзиниот татко и денес предизвикува различни реакции. Некои го нарекуваат предавник бидејќи, според нејзините зборови, за време на војната застанал во заштита на своите соседи Бошњаци.
Сања, сепак, таквите обвинувања одлучно ги отфрла.
„Што значи да издадеш некого? Тоа значи да се преправаш дека си нешто што не си. Мојот татко остана верен на своите животни вредности. Остана верен на братството и единството во кое искрено веруваше.“
Неговата одлука, како што објаснува семејството, не била политичка, туку длабоко човечка.
Зошто Чедомир одлучил да им помогне на соседите
За причините поради кои нејзиниот сопруг донел таква одлука зборувала и мајката на Сања, Весна.
Таа се присетила на настан кој го обележал нивниот семеен живот многу пред војната. По една тешка операција, на Чедомир му била потребна крв. Тогаш, како што вели, седум муслимани доброволно дарувале крв и му го спасиле животот.
Освен тоа, додека бил бебе, го доела нивната сосетка Есма.
„Зборуваше: ‘Луѓе ми го спасија животот. Жена ме хранела со своето млеко. Како тогаш можам да кажам дека тие ми се непријатели?’“, раскажала Весна.
Токму тие искуства ги обликувале неговите животни ставови и одлуки кои подоцна скапо ги платил.
Останале без голем дел од семејството
Одлуката да го прифатат исламот на Сања и Весна им донела многу непријатности.
Освен што со години биле изложени на коментари, осуди и неразбирање, голем дел од поширокото семејство го прекинал контактот со нив.
Сепак, Весна вели дека денес поради тоа не чувствува горчина.
„Не бараат прошка и не барам да се вратат. Семејството го најдов меѓу пријателите и соседите. Тој круг на луѓе толку многу се прошири што денес, кога ќе погледнам околу себе на годишнини и собири, сфаќам дека човек никогаш не е сам ако околу себе има искрени луѓе.“
Сања еднаш ѝ кажала на мајка си реченица која најдобро го опишува нивниот однос кон роднините кои ги отфрлиле:
„Не може да ми недостига некој кого никогаш не сум го имала.“
Мајката подоцна тргнала по патот на ќерката
Духовниот пат на Сања со текот на времето ја инспирирал и нејзината мајка Весна.
Исламот го прифатила на 36 години, по живот исполнет со големи трагедии. Останала без сопруг, сама ги одгледувала децата и со години се борела да обезбеди егзистенција за семејството.
Пораснала во семејство во кое немало допир со исламот. Нејзиниот татко бил полицаец во поранешна Југославија, па, како што вели, речиси никогаш не се сретнувала со оваа религија.
Зборувајќи за периодот пред прифаќањето на исламот, Весна истакнува дека го памети како време на непрекината борба, неизвесност и страдање. Војната, загубата на сопругот и секојдневната борба за децата оставиле длабоки лузни, но истовремено ја поттикнале да бара духовна потпора.