Пред две години, за семејството Пени од Канада немало никаква дилема – време било за голема животна промена. Наместо урбаниот живот во убавиот Квебек, тие донеле храбра одлука: да го заменат со едно мало, заборавено село „дома“, кое подоцна ќе го наречат свој дом од соништата.
По патешествија низ неколку земји, во потрага по поблага клима и посемее-насочен живот, мајката Џесика, таткото Вејн и нивните синови Ашер и Тео конечно почувствувале дека токму тука – во ова тивко место – го пронашле она што го барале.
„Се прашувавте зошто би дошле од Канада? Еве го одговорот…“
Џесика со насмевка вели дека ова прашање го слушаат постојано.
„Се доселивме пред две години. Истражувавме клима, животен стил… сакавме место кое е попријатно од суровите зими во Канада. Гледавме видеа, читавме искуства, патувавме, и како случајно, така намерно – стигнавме до ова место. Полека почнавме да чувствуваме дека би можело да биде добар избор. Така почна нашата приказна,“ раскажува таа.
Иако многумина од далеку имаат предрасуди за непознатите краишта, Џесика тврди дека тука се чувствуваат далеку побезбедно отколку на многу други места каде патувале.
„Не сакавме да живееме меѓу доселеници – сакавме да живееме со луѓето од ова место“
По неколку обиколки, разгледување на градови и села, трагање по куќи и земјишта, нивното внимание го привлекло едно мало, мирно и прекрасно одржувано село. Без врева, без гужва – само тишина, чист воздух и добри соседи.
„Не сакавме да се населиме на место полно со други странци. Сакавме да живееме со локалните луѓе, да го почувствуваме нивниот живот. И така стигнавме до ова малечко село кое веднаш ни влезе во срцето,“ додава Џесика, која и денес работи од дома за канадска компанија.
Воодушевени од храната, луѓето и традицијата
По две години, воодушевувањето на семејството Пени не само што не исчезнало – туку уште повеќе се засилило.
„Овде е сè толку семејно. Децата играат надвор без страв. Луѓето се блиски, внимателни, почитливи. Времето е прекрасно. Храната – фантастична! Особено месото. Бев изненадена од големите порции, а овошјето и зеленчукот имаат вкус како од нашето детство,“ раскажува Џесика.
Децата брзо се вкоренија – мајчиниот јазик го учат со љубов
Ашер и Тео учат во локалното основно училиште. Таму со топлина ги прифатиле, иако на почетокот не го знаеле мајчиниот јазик.
„Во нашето место децата се дружат и без многу зборови – тоа им помогна. Сега веќе учат мајчин јазик, иако уште се срамежливи,“ велат наставниците.
Ашер вели:
„Овде е многу поубаво времето. Во Канада сега има метар снег. Луѓето се добри, децата љубезни. Не планирам да се враќам таму, барем не скоро.“
Тео додава:
„Малку е местото, а има многу деца со кои можам да се играм. Сите се добри кон мене.“
„Тука конечно се чувствуваме безбедно – и не планираме да заминеме“
Џесика на крајот вели нешто што можеби најдобро ја објаснува нивната одлука:
„Тука се чувствувам побезбедно отколку каде било што сум била. Немаме планови да се селиме. Ова е нашиот дом.“