Целиот Балкан беше потресен од шокантната приказна емитувана на телевизијата ХРТ, за која таа раскажа, под лажното име Марија. Таа застана пред камерата, со променет глас и без чисто лице, ја започна својата исповед
Жената (56) живее во гаража. Да, добро прочитавте, таа живее во гаража каде што вратите дури и не работат, па затоа е отворена најчесто. На местото на прозорецот се поставени штици, така што ниту светлината не стигнува до таа просторија, но барем има струја, како што вели, за да може да зготви нешто за себе.
Таа се обидува да биде чиста и да ја одржува хигиената, па оди во блискиот јавен тоалет. Во последниве години, таа промени многу станови каде што беше станарка, но се уште не била во ваков стан. Таа работи како чистачка за нешто повеќе од 25.000 денари, така што не може да си дозволи пристоен стан со ваква плата.
– Плаќам 150 куни (1.200 денари) за погребот, дополнителни 80 куни (600 денари) и се уште имам печат за транспорт од 360 куни (2.800 денари) секој месец. Се додека ја плаќате киријата, тогаш ви останува малку од платата и покријте се што повеќе. Бев многу без работа. Отидов на социјална помош, државата ми помогна малку, но не можете да се израмните. Се додека плаќате за закупнината, нема да ви остане храна – вели Марија, која по потекло е од БиХ и дојде во Хрватска во осумдесеттите години, барајќи работа.
– Не можев да најдам работа таму. Моите сестри страдаа многу, се венчаа, имаат семејства, а мајка ми ми рече: „Оди и најди си работа за да не најдеш таков“. И така се вработив, сакав да заработам сопствен леб. Работев, живеев, потоа започна војната, така што останав без документи, потоа без работа – се сеќава таа.
– Па, беше тешко, многу тешко, а јас бев без работа, тие бараа извод од матичната книга на родените, докажете дека сте Хрват, дека сте христијанин. Го обиколив секој контејнер. Не е лесно, мораше да јадеш што ќе најдеш – се сеќава Марија.
Како што започна војната, таа не примаше плата две години, а една фирма дури и остана должна 500 часа.
Во 2015 година, таа исто така се обиде да добие државјанство, но и за тоа беше одбиена.
– Кога би можела да одам некаде, би одела. Затоа ме боли што ме одвратија од станот. Годините минуваат и животот продолжува … Полесно ми е да и платам на државата стан отколку да платам некого, затоа давам пари за ништо, вели Марија.
Таа, исто така, е дијабетичар откако нејзината мајка почина за време на војната, и не можеше да оди на погреб. Мора да се грижи за исхраната и квалитетот на животот, но во нејзиниот случај тоа не е можно, а раната на ногата не може да залечи долго време поради дијабетес.
Компанијата каде што работи моментално одбива да ја регистрира, па затоа не може да земе станбен заем.
– Не можам ни да им кажам каде живеам. Молчам. Имав само две славни личности кои работеа со мене, но не можам да им кажам каде живеам бидејќи ќе им биде тешко. Се плашам дека ќе им биде тешко, ќе речат, па каде отидовте таму, живеете во градот, сите живеат на подобри места, а вие сте тука. И не можам да кажам која е причината кога ти треба … немам плата од 10.000 куни за да можам да наплатам се. Срамота е, но што да правам? Не можам да очекувам помош од нив, кога животот е тежок и во Босна – вели таа.
Таа ја отфрла можноста да се врати во својата татковина, барем додека не се пензионира. Таа не би барала работа таму.
– Кога ќе се пензионирам таму, тогаш можам да одлучам да одам некаде на село. До пензија, не одам никаде – вели Марија во признанието што го потресе Балканот.