Дадов пари на луѓето што ме гледаат. Тие пари им требаат повеќе, а јас и онака не знам колку се…
Бабата Марија Златиќ (86) од селото Валакоње во Боjeевац, која наследи скоро милион австралиски долари по смртта на нејзиниот сопруг Момчило, почина во нејзината трошна куќа, од која едвај се пристапува по кривулестиот пат.
Нејзиното безживотно тело го пронашле, на креветот, луѓе кои имале договор за животна поддршка со неа. И покрај богатството што го наследила, таа починала во огромна мизерија. Претходно, Марија Златиќ ја раскажа својата животна приказна пред медиумите, и покрај гневот на луѓето кои имаа договор за доживотна издршка со неа и кои по смртта на старицата станаа наследници на нејзиното богатство.
– Онаму каде што треба да одам наскоро, не ми требаат пари, затоа им ги подарив – зборуваше со насмевка една година, како да чувствува неминовен крај. – Дадов пари на луѓето кои ме чуваат. Тие пари им требаат повеќе, а јас и онака не знам колку се. Задоволна сум од моите осум илјади динари, колку што добивам на име земјоделска пензија.
По скоро четири години преписка со властите во Австралија, во која и помагаше нејзината сосетка Мара Андрејевиќ, на крајот на минатата година Марија беше информирана дека наследила нешто повеќе од 940 000 австралиски долари од нејзиниот сопруг И, тогаш започнаа проблемите. Откако го доби наследството, се појавија бројни „наследници“, кои тврдат дека ја имаат волјата на Момчило – ни велат соседите.
– Во меѓувреме, луѓето кои склучија договор за животна поддршка со Златиќ веќе собраа најголем дел од тие пари. Единствената што не се грижеше за парите беше Марија. Умрела на начинот на кој живеела – сама во нејзината трошна куќа од кал. Нејзини единствени придружници биле кучињата, кои ги хранела и чувала до последниот ден.
Како што се испостави, Момчило имал близу три милиони долари недвижен имот во Австралија. Меѓутоа, по неговата смрт, данокот не бил платен, па затоа, откако сите долгови биле подмирени, Марија останала со нешто повеќе од 940 000 австралиски банкноти.
Се сеќавам, како да беше вчера – за жал ни рече Марија. – Беше 1956 година. Јас и момчето купивме билет во еден правец за Австралија, а патувањето не однесе до градот Гилдфорд. Мојот сопруг работеше како столар во фабрика, а јас се грижев за домаќинството.
По една и пол година, Марија ја доби веста дека нејзината мајка Стана е сериозно болна. Таа не размислуваше. Се качи на првиот авион и се врати дома.- Се грижев за својата болна мајка, и на крајот ја закопа, но никогаш не се вратив во Австралија – ни рече Марија. – Сопругот повремено ми пишуваше. И тој ми праќаше пари. Тој сакаше да се врати во Србија кога се пензионираше во Австралија Поминаа годините. Потоа со децении. Но, Момчило не се врати. Се шушкаше дека тој се збогатил во Австралија и станал сопственик на неколку сточарски фарми, но сите сметале дека тоа не е точно. Само пред пет години, Марија слушна дека нејзиниот сопруг починал.- Тоа го кажав на мојот сосед Мари и ја замолив да дознае повеќе за тоа, ако може – ни рече Марија.
– Мара стапи во контакт со луѓе од Австралија. Таа бараше со години и, конечно, на почетокот на септември минатата година, ме известија дека сум го наследила имотот на Момчило. Парите ги добив пред неколку месеци. И веднаш ги споделив.
Таа почина тивко, како што живееше
Баба Мара е погребана во Боjeевац. Таа почина тивко, исто како што и живееше. Таа дури и не успеа да помине повеќе од половина век откако се врати од Австралија, барем во последните денови, со живот достоен за маж.