Телото има повеќе од 200 коски, неколку трилиони микроби и дури 37 трилиони клетки.
Кога ќе настапи смртта, таа постепено се распаѓа, а на некои органи им требаат години за целосно да исчезнат.
Помеѓу вториот и четвртиот ден од смртта, микробите се веќе насекаде. Тие произведуваат токсични гасови, како што се амонијак и водород сулфид, кои ќе се прошират и ќе предизвикаат отекување и смрдеа на телото.
Тогаш поради недостигот на кислород почнуваат да се распаѓаат оние органи на кои им е најпотребен, а еден од нив е мозокот. Клетките што го сочинуваат содржат 70 проценти вода, а кога ќе им снема кислород и ќе почнат да умираат, ја ослободуваат. Ова е причината зошто на дното на труп може да се најде вода веднаш по смртта на една личност. Неколку часа по смртта, започнува процесот во цревата.
Имено, бидејќи имунолошкиот состав на умирање повеќе не може да ги содржи гладните микроби кои обично помагаат во варењето на храната што човекот ја јаде, тие – бегаат. Тие почнуваат од долниот дел на цревата преку ткивото, а за неколку часа стигнуваат до црниот дроб и жолчното кесе, кои содржат жолто-зелена жолчка, која служи за разградување на маснотиите што човекот ги консумира додека е жив.
Откако микробите ќе ги изедат овие органи, таа жолчка почнува да го преплавува телото, обојувајќи го во своја боја. По 3 до 4 месеци, оваа жолта боја се менува во кафеаво-црна нијанса бидејќи крвните садови откажуваат, а железото во нив почнува да оксидира.
Приближно во исто време, молекуларните структури кои ги држат клетките заедно се раздвојуваат, а ткивото почнува да се претвора во водена кашеста маса.
Кога ќе помине нешто повеќе од една година, киселите телесни течности и токсините ја разградуваат памучната облека на мртвото тело, па тоа ќе се распадне. Потоа доаѓа време кога нема подраматични промени, но по десет години, во средина со доволно влага и низок кислород, се активира хемиска реакција таа маснотија на бутовите и се претвора во супстанца слична на сапун – супстанца наречена мртва или гробен восок.
Од друга страна, ако телото е во услови каде што нема многу влага, може да дојде до мумификација – да, мртвото тело на мажот природно може да се претвори во мумија. Како што водата сето ова време испарува низ тенката кожа на ушите, носот и очните капаци, тоа доведува до нивно сушење и поцрнување – токму тоа е процесот на мумификација.
Приближно 50 години по смртта, ткивото на починатиот полека исчезнува, оставајќи мумифицирана кожа и тетиви. Во следните триесет години и тие ќе се распаднат, па по цели 80, во трупот ќе останат само коски. До 100-годишнината од неговата смрт, колагенот во неговите коски драстично паднал, а потоа и тие почнале да пукаат и да се распаѓаат. Тие формираат кршлива минерална материја, а во последната фаза на распаѓање се претвораат во прав. Интересен податок е дека еден дел од телото останува засекогаш, а тоа се забите – тие не можат да се распаѓаат или да се распаѓаат, пренесува Business Insider.
Значи, во лешот до нив може да останат само најлонските шевови од облеката кои не можат да се распаднат и гробниот восок. прнесува „ Хајат “.