По една година храбро соочување со злобна болест, анестезиологот Владимир Пруниќ, раководител на Службата за прием на Општата болница, сведочеше за „Информер“ за безнадежноста во која тој и неговите колеги се најдоа на почетокот на март.
Првиот починат пациент во Србија, Радислав Боканиќ (60), беше пренесен од болницата Кикинда, кој ја загуби битката со корона откако беше поврзан со апарати за дишење на Клиниката за инфективни болести во Нови Сад. Тој и друг жител на Кикинда биле заразени од Бранислав Šугиќ, сосед кој подоцна починал.
Тоа беше почеток на соочување и борба против непозната болест за која слушнаа само во далечна Кина и Италија, мислејќи дека никогаш нема да им се случи.
– Првиот пациент во Кикинда, Бранислав Šугиќ, беше хоспитализиран во болницата Кикинда два дена по потврдата на ковида 19, на Одделот за урологија, кога се сомневаше на уринарна инфекција. Следниот ден, кога се сомневале дека е заразен со короната, тој бил пренесен утрото на Одделот за инфективни болести, каде започнало лекувањето и дијагностиката.
Тогаш резултатот од тестот за ПЦР чекаше многу подолго, до доцна вечерта. Околу 22 часот од „Трамполин“ од Белград дојде резултатот дека пациентката е позитивна – се присетува анестезиологот д-р Владимир Пруниќ, раководител на Службата за прием на болницата „Кикинда“, кому му беше дадена најнеблагодарната задача во тоа време.
– Тоа беше 10 март. Добро се сеќавам. Стигнав на одделот за инфективни болести. Нозете ми беа отсечени, тие почнаа да се тресат од страв. За прв пат во животот, облеков вселенски костум, ставив дебели ракавици што останаа од ебола, капа, визир, две маски, не знаев што ми се случи. Влегувам во амбулантата каде ме чекаа медицинскиот техничар Јубомир Лазичиќ, кој сега е во пензија и возачот Светозар Симиќ.
– Одиме на патот кон КЦ Нови Сад, го пренесуваме пациентот во тишина. Само што се погледнавме и видовме страв со виножито во очите – вели д-р Пруниќ.
Д-р Пруниќ никогаш нема да го заборави својот 38-ми роденден, кој го помина во брза помош, враќајќи се од Нови
Сад на Кикинда.
Во ретки моменти на одмор, кога притисокот од работа е на работ на ментално и физичко пукање, а заморот е толку голем што спиењето не оди до очите, постоеше начин да се опуштите.
– Имавме издувен вентил после работа во првите денови од епидемијата. Возење автомобил и чаша бело вино. Така ги надминавме стравот и притисокот после работа. Моравме малку да се опуштиме во друштвото – вели д-р Пруниќ, кој по сите напори и борбата со круната држеше насмевка на лицето.